Chapter 1
ณ บ้านอาโอมิเนะ
“.....O O...” คิเสะมองไปรอบๆบ้านของอาโอมิเนะด้วยความแปลกตา ซึ่งต่างจากอาโอมิเนะ ที่โยนกระเป๋า กับ เสื้อเชิ้ตของโรงเรียนไปคนละทาง ตอนนี้ที่ตัวของอาโอมิเนะมีเพียงแค่กางเกงเพียงตัวเดียว ก่อนที่คิเสะจะหันมาเจอะเข้า
“!! อะ...อาโอมิเนจจิ ทำอะไรน่ะ!?”
“ห๊าาา?...ถามแปลกๆ ก็ถอดเสื้อผ้าอยู่น่ะสิ..” พูดจบก็ทำท่าจะถอดกางเกงออกอีก แต่คิเสะก็เข้าไปห้ามทันทีที่เห็นแบบนั้น
“เฮ้ย~~! เป็นอะไรของนายเนี่ย? คิเสะ?..”
“ก็นายจะทำบ้าอะไรล่ะ! ก็จริงอยู่ที่นายอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้มีผมอยู่นะ~~! ทำอะไรเกรงใจผมบ้างก็ดีนะ!” ....หมอนี่เป็นอะไรว่ะเนี่ย? ทำตัวอย่างกะผู้หญิง...อีกอย่าง นี่มันบ้านฉันนะเว้ย~~!.. อาโอมิเนะคิดแบบนั้นเพราะว่าตอนนี้คิเสะหน้าแดงไปหมดแล้ว
“เออๆ ...งั้นนายก็หันหน้าไปทางอื่นสิไป!” คิเสะทำตามอย่างว่าง่าย รีบหันหลังให้อาโอมิเนะทันที ก่อนที่อาโอมิเนะจะคิดแกล้งคิเสะที่ไม่มีทางสู้(?)
“นี่ คิเสะ...หันมานี่หน่อยสิ..”
“ห๊ะ?! พูดอะไรของนายน่ะ! นายยังโป๊อยู่ไม่ใช่รึไง?”
“..ฉันใส่เสื้อปิดไวว้แล้วน่า...” แต่ความจริงนั้นกลับกัน! แต่คิเสะก็ไม่เอะใจ หันกลับไปหาอาโอมิเนะอย่างช้า ก่อนจะตกใจที่ว่า...!
“อ๋าาา~~! อาโอมิเนจจิแกล้งผมนี่! รีบๆหาอะไรใส่ไปเลยไป~!” อาโอมิเนะที่ไม่ได้ใส่อะไรเลยนอกจากบ็อกเซอร์เพียงตัวเดียว คนที่โดนแกล้งอย่างคิเสะก็ถึงกลับหน้าแดงเถือก เป็นลูกมะเขือเทศ..ไม่สิมากกว่าลูกมะเขือเทศซะอีก! ส่วนคนที่แกล้งน่ะหรอ? หัวเราะร่าอยู่แล้วล่ะ ก่อนที่อาโอมิเนะจะเดินไปทิ้งตัวนอนที่เตียงของตนอย่างสบาย คิเสะที่หันไปเจอก็ถึงกลับหันหน้าหนีอีกครั้ง
“นี่! นายเป็นอะไรเนี่ย? ฉันไปทำอะไรให้นาย?...”
“.....ก็แทนที่นายจะไปอาบน้ำ ไม่ก็ ไปใส่เสื้อผ้าให้มันดีๆกว่านี้น่ะ!...”
“นายพูดอะไรเนี่ย?...นอนอย่างนี้สิสบายกว่าเยอะ..นายก็มานอนด้วยกันสิ~~” คิเสะเอามือที่ปิดหน้าออก ก่อนหันไปมองอาโอมิเนะที่นอนอย่างสบายอยู่บนเตียง และพูดออกไปว่า
“ผมขอไปอาบน้ำก่อนดีกว่า....ผมขอยืมเสื้อผ้านายด้วยละกัน..แล้วก็ขอยืมของในห้องน้ำด้วย..”
“ตามบาย...ห้องน้ำเดินออกไปเลี้ยวซ้าย...” อาโอมิเนะตอบทั้งๆที่กำลังเล่นเกมในโทรศัพท์มือถืออยู่ คิเสะก็ไม่ได้ค้านอะไรทั้งนั้นแต่รีบคว้าผ้าขนหนูที่พาดอยู่ที่เก้าอี้ใกล้ๆมา และรีบเดินออกไปจากห้องเพื่อไปเข้าห้องน้ำทันที
ณ ในห้องน้ำ
บ๋อม ป๋องงงง (เสียงน้ำอ่ะครับ = =”)
.....โธ่~~...อาโอมิเนจจิล่ะก้อ~~ พูดอะไรแบบนั้นด้วยหน้าตาอย่างนั้นได้สบายๆอีกนะ! อาโอมิเนจจินี่บ้าชะมัด!....
“ตาบ้าเอ๊ย!”
[“ฮัดชิ้ว!...ใครมานินทาฉันว่ะเนี่ย?...”]
“ฮิฮิ^^..สงสัยคงส่งไปถึงไวมากกว่าที่คิดซะอีก...” คิเสะนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่คำพูดที่ตัวเองพูดไปนั้นส่งไปถึงคนที่ตัวเองบ่นได้เร็วมาก ก่อนที่คิเสะจะนั่งแช่ในอ่างน้ำ ที่มีน้ำอุ่นๆอยู่...
..อ่า~~ ผมชอบที่จะแช่น้ำอุ่นๆที่สุดเลยยยย~~...
ณ ห้องอาโอมิเนะ
“นี่..อาโอมิเนจจิจะอาบน้ำต่อเลยรึป่าว? น้ำยังอุ่นอยู่นะ....”
“หือ?....อ่า~~ เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้แหละ...” และอาโอมิเนะก็วางมือจากโทรศัพท์ เดินสวนกับคิเสะไป โดยไม่ลืมที่จะหยิบผ้าขนหนูจากคอขอคิเสะไปด้วย
“เฮ้~! อาโอมิเนจจิ แล้วผมจะเอาผ้าที่ไหนเช็ดผมล่ะ!?”
“เดี๋ยวรอฉันกลับมานั่นแหละ” และอาโอมิเนะก็เดินออกไป คิเสะทำหน้างงๆ แต่เค้าเพิ่งนึกได้ว่า ยังไม่ได้ถามเรื่องเสื้อผ้ากับคนตัวสูงเลยนี่! เมื่อคิเสะรู้อย่างนั้นก็รู้สึกหนาวขึ้นมานิดๆ เพราะตอนนี้ คิเสะใส่เสื้อเชิ้ตของโรงเรียนที่ตอนนี้เปียกไปด้วยน้ำที่เพิ่งอาบมาที่ยังเช็ดไม่แห้งที่ซึมออกมา ก็เป็นตัวที่จะทำให้หนาวได้
-เมื่อเวลาผ่านไป-
แกร๊ง ล็อค
อาโอมิเนะที่เพิ่งอายน้ำเสร็จก็เข้ามาพร้อมกับผ้าขนหนูที่พันอยู่รอบเอวเพียงผืนเดียว พลางขยี้ผมเพื่อให้น้ำที่ติดอยู่ออก ก่อนที่จะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าและก็หยิบบ็อกเซอร์ออกมาใส่แค่ตัวเดียวก่อนจะเดินไปพึ่งผ้าขนหนูที่เก้าอี้ตัวเดิม และเดินไปที่เตียง ก็พบเข้ากับเจ้าตัวเล็กที่นอนหลับใต้ผ้าห่มของตัวเองบนเตียง
อาโอมิเนะมองอย่างสงสัย ก่อนที่เขาจะนึกได้ว่า คนตัวเล็กข้างหน้าขอยืมเสื้อผ้าเขานี่นา ก่อนที่จะเปิดผ้าห่มออก ก็พบว่าเจ้าตัวเล็กที่เขาเอากลับมาด้วย ใส่เสื้อเชิ้ตตัวเดิมของโรงเรียนที่ใส่มาทั้งวัน แทบยังมีน้ำซึมออกมานิดๆอีก อาโอมิเนะตัดสินใจเรียกคนตัวเล็ก
“เฮ้ย~! คิเสะ...ตื่นก่อนดิ..”
“อือออ....ฮืออ?..อ่า .อาโอมิเนจจิเองหรอ?...” คิเสะลุกขึ้นนั่ง อาโอมิเนะก็พลางไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ของตัวเองในตู้เสื้อผ้า ก่อนจะโยนไปให้คิเสะที่ยังนั่งขยี้ตาอยู่
“เปลี่ยนซะ...ใส่เสื้อที่มันเปียกแบบนั้นเดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก....”
“...อืมมม...เดี๋ยวค่อยเปลี่ยนแล้วกัน อาโอมิเนจจิ~~~...ฉันง่วง~~” คิเสะทำท่าจะนอนลงไปอีก แต่อาโอมิเนะก็ฉุดแขนคิเสะขึ้นมาอีก
“ไปเปลี่ยนไป๊~!...เร็ว...” อาโอมิเนะสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะผลักให้คิเสะไปตรงหน้าตู้เสื้อผ้า ไม่ใช่ว่างห่วงหรืออะไรหรอกนะ แต่ว่าเขากลัวน้ำมันจะซึมออกมาที่เตียงจนมันชื้นซะมากกว่า คิเสะทำท่าไม่พอใจ แต่ก็ทำตามแต่โดยดี
คิเสะเริ่มปลดกระดุมบนสุดจนลงมาล่างสุดจนหมด ก่อนจะถอดเสื้อเชิ้ตสีฟ้า ออกและดยนมันเข้าตะกร้าไปอย่างแม่นยำ ก่อนที่จะนำเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่มาใส่แทน
“นี่~~อาโอมิเนนจิ~!...มันไม่ใหญ่ไปหรอ?...มันปิดตัวผมมิดเลยนะ..ดูสิ~~” อาโอมิเนะละจากโทรศัพท์ที่เล่นเงยหน้าไปมองคิเสะที่ยืนกางแขนให้ดูว่า เสื้อมันตัวใหญ่ขนาดไหน เสื้อมันใหญ่ และ ยาวมาก ยาวลงมาจนเกือบครึ่งขาของคิเสะเลย
“.....ไม่หรอก....ใส่ๆไปเหอะน่า...” อาโอมิเนะพูดก่อนที่จะหันกลับไปเล่นโทรศัพท์อีกครั้ง คิเสะทำหน้าบูดๆใส่
“...แล้ว...บ็อกเซอร์นายน่ะ...จะใส่อยู่อย่างนั้นรึไง?...” คิเสะที่ตาปรือๆมองอาโอมิเนะ ก่อนจะก้มลงไปมองข้างล่างของตัวเอง ก่อนจะเยหน้าขึ้นมองอาโอมิเนะที่นอนเล่นโทรศัพท์ของตัวเองอยู่
“...แล้วนายมีให้ผมรึไง?.....///” อาโอมิเนะเหลือบตามองคิเสะ ก่อนที่จะพูดไปว่า “....ก็แล้วแต่นาย....”
คิเสะมองอาโอมิเนะอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่จะคิดๆอยู่ว่า ....เสื้อมันใหญ่ขนาดนี้ ถอดมันออกก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง.... พอคิดอย่างนั้น ด้วยความที่กลายเป็นเด็กไปชั่วขณะ(?) ก็ถอดกางเกงบ็อกเซอร์ของตัวเองออก และโยนมันใส่ตะกร้าไป ก่อนที่จะกระโดดไปนอนข้างๆอาโอมิเนะ อาโอมิเนะก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะมัวแต่เล่นเกมในโทรศัพท์ตัวเองอยู่
“..............”
“..............”
ทั้งคู่ต่างเงียบกันทั้งคู่ ไม่มีใครเอ่ยปากใดๆ อาจเป็นเพราะว่าเพิ่งเจอกันรึป่าว ก็เลยไม่มีเรื่องจะคุยด้วย..... แต่เมื่อเวลาผ่านไปคิเสะก็เป็นฝ่ายที่เปิดบทสนทนาก่อน
“นี่....อาโอมเนจจิ..”
“หืออ?...”
“..คือ...อาโอมิเนจจินี่..เจอผมได้ยังไงงั้นหรอ?” คิเสะพูดด้วยสีหน้าที่สงสัยเต็มเปา อาโอมิเนะที่กำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ถึงกับสะดุ้งกับคำถามนั้น
“คือ....จะว่าไงดีล่ะ...คือ.....”
“????” คิเสะเอียงคอนิดหน่อยเพราะความสงสัย อาโอมิเนะก็เอาแต่อ้ำอึ้ง คิดหาคำตอบที่มันดูดีๆตอบไป...แต่ก็คิดไม่ออกเลยตอบตามความจริงไปว่า
“....ฉัน....ทำบาสอัดใส่หัวนาย...ก็เยต้องรับผิดชอบน่ะ....”
“หา??..อะไรอ่า~~! อาโอมิเนจจิเป็นคนอย่างนี้หรอเนี่ย!..” คิเสะท่างอนๆอาโอมิเนะ ก่อนจะฝาดไปที่ไหล่ของอาโอมิเนะอย่างแรง
“โอ๊ยย!!...เจ็บนะเฟ้ย! เจ้าบ้า!” คิเสะมองอาโอมิเนะอย่างขุ่นเคืองก่อนจะดันให้อาโอมิเนะลงไปจากเตียง ก่อนที่ตัวเองจะนอนลงและเอาผ้าห่มมาห่ม
“เฮ้ย! คิเสะ..นี่มันบ้านฉันนะเว้ย!”
“................”
“เฮ้ย! คิเสะ...”
“ไม่ต้องเข้ามาเลย คืนนี้นายนอนล่างนั่นแหละ! ชิ!”
“ห๊าาา?!”
Kiyoshi & Huwga Part
ณ โรงพยาบาล
“..นี่..ฮิวงะ..นายต้องการอะไรรึป่าว? ฉันจะลงไปซื้อน้ำกับอาหารน่ะ...”
“..เอ่อ...คือ...ไม่ต้องหรอก!...ถ้าฉันต้องการอะไรเดี๋ยวฉันไปซื้อเองได้..”
คิโยชิทำท่างงๆ ก่อนจะยิ้มแหยๆกลับไปให้ฮิวงะอย่างงงๆ ฮิวงะเองก็ทำท่าไม่ถูกเหมือนกัน ปกติเขาไม่ใช่แบบนี้หรอกนะ!
“อ่า...งั้นเดี๋ยวฉันมานะ...มีอะไรก็เรียกพยาบาลได้นะ....”
“อ่า..อืม...”
คิโยชิบอกอย่างงั้น ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องพักฟื้นของฮิวงะ โดยที่ไม่ลืมจะปิดประตูให้ ฮิวงะเมื่อเห็นว่าคิโยชิออกไปแล้ว ก็ค่อยๆลุกออกจากเตียง เพื่อเดินไปสูดอากาศ เพราะว่าเจ้าโย่งนั่นเวลาอยู่ละก็ ไม่ให้เขาลุกไปไหนเลย!
“ฮ้าาา~~..สบายสุดๆไปเลย...” ฮิวงะเดินออกมาจากห้อง มาอยู่ที่ระเบียง ก่อนจะพูดออกมาด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มบางๆ ไม่มากนักที่เขาจะมีเวลาอยู่กับตัวเองแบบนี้
ตอนนี้เป็นเวลาประมาณทุ่มกว่าๆ ฟ้าก็ไม่ได้มืดอะไรมาก ถามยังมีอากาศที่ดีสุดๆไปเลย ฮิวงะยืนตาก ลมอยู่อย่างนั้นสักพัก เมื่อเขารู้สึกหนาวจึงเข้ามา ซึ่งเป็นจังหวะเหมาะกับที่คิโยชิเข้ามาพอดี
“ทำอะไรน่ะ? ฮิวงะ?...”
“...คือ....ฉันออกไปสูดอากาศน่ะ....”
“......งั้นหรอ?..งั้นมากินอะไรก่อนมั้ย?...” คิโยชิพูดพร้อมชูถุงอาหาร ผลไม้ ที่เป็นอาหารที่เหมาะกับคนป่วยอย่างฮิวงะอย่างยิ่ง
“เอ่อ.....”
“มาเถอะๆ...ฉันว่านายต้องหิวแล้วแน่ๆ”
“แต่ฉันยังไม่...อ๋า~~” ฮิวงะพูดยังไม่ทันจบก็ถูกคิโยชิลากเข้าไปในห้องตามเดิม ก่อนที่จะคับบังให้ฮิวงะนั่งลงที่เตียงคนไข้ตามเดิม และเดิมไปหยิบของที่ตัวเองเพิ่งซื้อมาเมื่อกี้มาหนึ่งอัน
“กินซะก่อน...แล้วจะขอฉันไม่หยุด...” คิโยชิยื่นกล่องขนมคุกกี้ไปให้ฮิวงะ ฮิวงะก็รับมาอย่างงงๆ ก่อนที่จะค่อยเปิดกล่องอย่างช้าๆ และหยิบมาหนึ่งชิ้น คิโยชิหยิบกล่องคุกกี้กลับไปตามเดิม ก่อนที่ฮิวงะจะค่อยเปิดปากงับคุกกี่ตัวเองหยิบมา
“..........(อร่อยแหะ).......” ฮิวงะพึมพำออกมาเบาๆ แต่คิโยชิก็ได้ยิน เพราะอยู่ได้แทบจะประชิดตัวอยู่แล้ว พอฮิวงะกินคุกกี้หมดอันแล้ว ก็พูดว่า
“...มีของอย่างอื่นอีกรึป่าว?....”
“....มีสิ..เยอะด้วย^^” คิโยชิหน้าเปื้อนยิ้มขึ้นมาทันทีที่ได้ยินฮิวงะพูดแบบนั้น ก่อนที่จะเดินไปหยิบถุงของของที่คิโยชิเพิ่งซื้อมาไว้ข้างๆเตียงคนไข้
“..มีทั้ง...น้ำผลไม้..อาหารแช่แข็ง(ที่อุ่นแล้ว) ..ฯลฯ(คิโยชิซื้อมาเยอะเกินไป= =”)”
“..นายจะกินหมดนี่เลยหรอ?...” คิโยชิหันมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถามตามนิสัยของเจ้าตัว. ก่อนที่คิโยชิจะตอบไปว่า
“...ก็คงไม่หมดหรอก...แต่ถ้า....”
“.........”
“..แต่ถ้านายช่วยกันกินก็หมดนะ ^[++]^” คิโยชิยิ้มร่าตามนิสัย ฮิวงะก็ดูอึ้งๆไปนิด แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกไป
“งั้นคืนนี้ไม่ต้องกลัวว่าตื่นมาแล้วจะไม่มีของกินกลางดึก...”
“ฉันคงไม่ตื่นมาตอนกลางดึกหรอกน่า...เพราะงั้นไว้ใจได้เลยว่าฉันไม่กินของๆนายแน่..”
“..งั้นหรอ?....” คิโยชิถามเชิงกวนๆ ฮิวงะหันไปทางคิโยชิทำหน้าบึ้งปากงอเป็นเด็กขี้งอนเป๊ะ!
Aomine & Kise Part
ตอนเช้า – บ้านอาโอมิเนะ
“นี่~~! อาโอมิเนจจิ~~~! ตื่นได้แล้ววว สายป่านนี้แล้วน๊าาา~~!” ตอนนี้เป็นเวลา 09:31 นาที ของวันเสาร์ อาโอมิเนะที่หลับอยู่ โดนปลุกแบบนี้ก็ถึงกับสะลึมสะลือกันเลยทีเดียว เพราะปกติอาโอมิเนะจะตื่นสายทุกๆวัน (ไม่เว้นแม้แต่วันที่ไปโรงเรียน)
“อือ~~! น่ารำคาญน่า~คิเสะ!...ไปไกลๆฉันไป๊~!” อาโอมิเนะพูดพลางโบกมือไปมาเพื่อเป็นสัญญาณว่าให้ไปไกลๆ
“งืออ~! อาโอมิเนจจิ~~! ตื่น~~!” คิเสะดึงแขนของอาโอมิเนะขึ้นข้างนึง ด้วยแรงที่มีทั้งหมด แต่ก็ไม่เป็นผล แต่กลับล้มไปนอนกับอาโอมิเนะด้วยนี่สิ!
“งือออ~~! อาโอมิเนจจิ~~! ลุกได้แล้ว~~!”
“ฮือออ~~! ก็ว่าไปไกลๆไง~~!”
หลังจากที่คิเสะใช้เวลาปลุกอาโอมิเนะอยู่นาน
“ฮ้าวววว~~! ง่วงเว้ย~!”
“ไม่ต้องมาบ่นเลยนะอาโอมิเนจจิ! ก็เมื่อคืน ผมบอกให้อาโอมิเนจจินอนตั้งหลายรอบแล้ว แล้วก็ไม่นอนเอง!”
“เฮ้ยๆ~! ก็เมื่อคืนนายเองไม่ใช่รึไงที่ไล่ฉันลงไปนอนข้าล่างน่ะ!”
“อะไร!? ผมป่าวซะหน่อย!”
“นายนั่นแหละ!”
“ผมไม่ได้พูด!”
“นายนั่นแหละ!”
และทั้งคู่ก็ยืนเถียงกันอยู่อย่างนั้นท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่เดินไปเดินมากันอยู่ โดยมีพวกแฟนคลับของคิเสะที่จ้องคิเสะกับอาโอมิเนะตาเป็นมัน
“ฮึ่ย! ผมยอมอาโอมิเนจจิแล้วก็ได้!” คิเสะพูดอย่างงอนนิดๆ แต่อาโอมิเนะก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย
“ว่าแต่...นายจะพาฉันไปไหนเนี่ย?”
“หืออ? ก็ผมจะให้นายช่วยพาผมไปซื้อพวกเสื้อผ้าน่ะสิ! ผมไม่มีทางที่จะใส่เสื้อของอาโอมิเนจจิอีกแล้ว~!”
“ห๊ะ?! เฮ้ยๆ! ฉันไม่มีตังค์ขนาดนั้นหรอกนะเว้ย~!”
“ไม่ต้องห่วง^^~~”
คิเสะพูดก่อนที่จะค้นกระเป๋าที่สะพายมาด้วยของตัวเอง (ตามจริงก็ของอาโอมิเนะนั่นแหละ) ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตข้นมา 2 ใบ อาโอมิเนะมองอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามออกไป
“ผมเจอมันอยู่ในกระเป๋าผมน่ะ.. ผมจำได้ลางๆว่าผมจำรหัสบัตรพวกนี้ได้น่ะ^^”
“หืออ? แล้วนายจำอย่างอื่นไม่ได้เลยหรอ?...”
“ฮึ~~! ... ไม่ได้เลยสักอย่างล่ะ..” อาโอมิเนะถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป ถึงเขาจะเรียนได้ไม่ดี เกรดต่ำ และก็ไม่รับผิดชอบอะไรมาก (เอ้ย! นี่เธอหมายถึงฉันเรอะ?!<<อาโฮ่ // ป่าวแจ๊~~!<<ไรท์) แต่เขาก็พอรู้หรอกว่ามันคงต้องนานหน่อยที่จะให้ความจำบางส่วนกลับมาอ่ะนะ
“......นี่.....อาโอมิเนจจิ...”
“หืออ?......”
“..คือ.....ถ้าผมจะบอกว่า.....” คิเสะอ้ำๆ อึ้งๆ ที่จะพูด ก่อนที่จะก้มหน้าลงและหยุดเดิน อาโอมิเนะที่เดินคู่ๆกันมาเห็นว่าคิเสะหยุดเดินก็เลยหันกลับไปดู
“เฮ้ย! คิเสะ...”
[“อ๊ะ! นั่นมันคิเสะคุงไม่ใช่หรอ?”]
[“เอ๋?! จริงๆหรอนั่น!? ไม่อยากจะเชื่อว่าจะมาเจอตัวจริงอ่ะ”]
[“นี่ๆ นั่นคิเสะคุงใช่ม๊า?”]
[“โอ้! จริงด้วยสิ! คิเสะคุงนี่นา~~!”]
บลาๆ บลาๆ
“..นี่..อาโอมิเนจจิ...ทำไมผมรู้สึกว่าถูกจ้องอยู่เลยอ่ะ....”
“อ่า....ฉันก็ด้วย....”
“ผมว่าเรารีบไปกันเถอะ~!” และคิเสะก็ดันให้อาโอมิเนะเดินหน้าไป โดยที่ตัวเองหลบอยู่ข้างหลัง ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปทางลัดที่จะไปให้พ้นสายตาที่กำลังจับจ้องพวกเขาอยู่
สักพัก พวกเขาก็มาอยู่ที่หน้าห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ทุกคนเริ่มจ้องมองไปที่พวกเขามากขึ้น เนื่องด้วยว่าในบริเวณนี้เป็นที่ขึ้นชื่อในเรื่องแฟชั่น เครื่องแต่งกาย ดารา นักร้องนักแสดง และ นายแบบด้วย
“นี่อาโอมิเนจจิ...ทำไมผมรู้สึกว่ามีคนมองพวกเรามากขึ้นอ่ะ?....”
“แล้วฉันจะไปรู้มั้ยล่ะ?...ฉันก็มากับนายเนี่ย..”
“....ก็จริงแฮะ...เอ๋~~! แต่เดี๋ยวสิอาโอมิเนจจิ!” อาโอมิเนะพูดตอบไป ก่อนที่จะเดินนำหน้าคิเสะเข้าไปข้างใน คิเสะที่มัวยืนเอ้อระเหยก็ถึงกับร้องเสียงเลยทีเดียว
ณ ในห้างสรรพสินค้า
[“นั่นคิเสะ เรียวตะ นายแบบคนดังคนนั้นใช่มั้ยนั่น?”]
[“โอ๊ะ!จริงด้วย!...ว่าแต่ เขามากับใครน่ะ เพื่อนหรอ?”]
[“นั่นคิเสะคุงนี่นา...มากับใครกันน่ะ?...”]
[“คงจะเป็นเพื่อนของคิเสะคุงล่ะมั้ง....”]
บลาๆ บลาๆ
“นี่.....อาโอมิเนจจิ! ผมว่าเราเข้าไปร้านนี้ดีกว่า ดูสไตล์เสื้อผ้าแล้วน่าสนใจมากเลยล่ะ~!”
“อ่าาา~~ แล้วแต่นายเถอะ...”
“..งั้นอาโอมิเนจจิก็เข้ามาด้วยกันเลย! จะได้ซื้อเสื้อผ้าสบายๆไว้ใส่ตอนนายอยู่บ้าน^^...”
คิเสะไม่รอให้อาโอมิเนะพูดอะไรตอบออกมา รีบคว้าแขนอาโอมิเนะให้เดิน(?) ตามเขาเข้าไปในร้าน เพื่อที่จะดูเสื้อ (อันที่จริง ต้องการี่จะหนีจากสายตาคนอื่นๆนั่นแหละ) อาโอมิเนะที่ถูกลากไปก็ไม่ได้หืออืออะไร กลับเดิน(?)ตามคิเสะไปแต่โดยดี
พอเข้ามาในร้าน พนักงานสาวสวยก็กล่าวคำต้อนรับทันที ก่อนที่คิเสะจะยิ้มให้ ลากอาโอมิเนะไปในมุมที่ไม่ค่อยมีคน ซึ่งเป็นมุมขอเสื้อผ้าสำหรับคนผิวคล้ำอย่างอาโอมิเนะ อาโอมิเนะที่เดินตามมาก็ทำหน้าหน่ายๆกับการกระทำที่เหมือนเด็กเกินไปของคิเสะ แต่ก็ยอมเป็นหุ่นตุ๊กตาขี้ผึ้งให้คิเสะลองเสื้อผ้าที่เลือกให้
“....อืมมมม...ผมเลือกไม่ถูกอ่ะ....อาดอมิเนจจิคิดว่าไงอ่ะ?....”
“ฉันอย่างไงก็ได้ เพาะส่วนใหญ่ฉันก็ไม่ค่อยได้ใส่เสื้อผ้าตอนอยู่บ้าน และก็ ไม่ค่อยได้ออกไปไหนด้วย....เพราะงั้นฉันก็ไม่จำเป็นต้องมีพวกเสื้อผ้าอะไรนั่นหรอก...”
“ง่ะ~! ได้ไง! ต่อไปนี้นายก็จะมีผมไปอยู่ด้วยแล้วนี่!...”
“ห๊ะ?!”
อาโอมิเนะตกใจกับที่คิเสะพูดเมื่อกี้ ...มะ....เมื่อกี้...แกว่าไงนะ?.....อยู่กับฉันเรอะ?.... อาโอมิเนะนิ่งไปนาน จนทำให้คิเสะสงสัยเลยถามไปว่า
“นี่! อาโอมิเนจจิ?!...เป็นอะไรรึป่าว?...”
“.....หือออ~~~?...”
“อ๊ะ!”
อาโอมิเนะเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับหน้าตายที่น่ากลัวปนงงนิดๆ คิเสะที่กลายเป็นเด็กทางด้านปัญญาก็ถึงกับกลัวกันเลยทีเดียว ก่อนที่อาโอมิเนะจะกับไปสู่โหมดเดิม และทำหน้าเหมือนกลุ้มใจ
“อาโอมิเนจจิ..?....”
“..ไม่มีอะไร...”
“ห๊าาา~? ..อะไรของนายเนี่ย?...”
“ก็บอกว่าไม่มีอะไรไง...รีบๆซื้อเถอะน่า...”
“ก็ผมยังไม่รู้เลยว่านายชอบอันไหนน่ะ!”
อาโอมิเนะที่หันหลังทำท่าจะเดินกลับไปข้านอก ก็ต้องหันกลับมาเมื่อได้ยินคิเสะพูดแบบนั้น ก่อนที่จะเดินไปหาคิเสะ คิเสะมองอาโอมิเนะด้วยท่าทีที่แปลกไป เหมือนจะงอนอาโอมิเนะด้วยซ้ำ! แต่คิเสะก็เป็นได้ไม่นาน ก็ต้องตกใจเมื่ออาโอมิเนเดินเข้าใกล้ตัวเองเกินความจำเป็น แถมยังยื่นใบหน้าหล่อคมคายนั่นเข้ามาอีก! อาโอมิเนะค้างอยู่อย่างนั้นสักครู่ คิเสะก็หลับตาปี๋ ก่อนที่อาโอมิเนะจะพูดว่า
“.............ฉันชอบสีฟ้าเข้ม....//”
“เอ๋?....” อาโอมิเนะก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงคิเสะที่ยืนอึ้ง และ หน้าแดง หัวใจเต้นกับเหตุการณ์เมื่อกี้นี้ ก่อนที่คิเสะจะหน้าแดงเพิ่มขึ้นจากที่อาโอมิเนะพูดเมื่อกี้
“....เป็นอะไรของเขากันเนี่ย....”
....แล้วเราล่ะ...เป็นอะไรเนี่ย?....ทำไมใจต้องเต้นแรงขนาดนี้ด้วย?.....
คิเสะนึกในใจพลางหน้าแดงไปด้วย ก่อนที่จะนึกถึงประโยคที่อาโอมิเนะเพิ่งพูดไปเมื่อกี้
-“ฉันชอบสีฟ้าเข้ม”-
คิเสะเงยหน้าขึ้นจากมือของตัวเอง ก่อนที่จะหันไปทางเสื้อยืดที่ตัวเองกับอาโอมิเนะเพิ่งยื่นเลือกเมื่อกี้ ก่อนที่สายตาของคิเสะจะแหงะไปเห็นเสื้อยืดตัวใหญ่พอๆกัยอาโอมิเนะ สีฟ้าเข้ม ก็ถึงกับเหวอไปเลย
“ที่อาโอมิเนจจิพูดเมื่อกี้....เพราะเห็นเสื้อตัวนี้หรอ?....หรือเพราะว่า....” คิเสะหันไปมองอาโอมิเนะที่ยืนรอคิเสะอยู่ข้างหน้าโซนที่เข้ามา ก่อนที่จะหันกลับมามองเสื้อยืดในมือ...ก่อนที่จะเดินไปหยิบเสื้อฮู้ดสีน้ำตาลอ่อนที่มีขนาดพอๆกับตัวของอาโอมิเนะมาอีก 1 ตัว และรีบวิ่งไปหาอาโอมิเนะทันที
“ขอโทษทีนะอาโอมิเนจจิ..พอดีว่าฉันมัวหาเสื้อที่เหมาะกับนายอยู่น่ะ...”
“..อ๋อ...เหรอ?......// ....ไปเลือกเสื้อผ้าของนายได้แล้วมั้ง..”
“อือ! อาโอมิเนจจิไปเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ^^...”
“เออ.....”
อาโอมิเนะตอบอย่างเรียบๆตามนิสัย ไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะว่าเห็นเสื้อที่คิเสะหอบออกมาด้วยนั่นแหละ เป็นชุดเสื้อ ที่คิเสะเลือกถูกใจเขามาก เพราะเขาน่ะ ชอบใส่เสื้อฮู้ดคู่กับเสื้อยืด เพราะเวลาทำอะไรมันก็สะดวกไปหมด แต่โฟกัสไปที่เสื้อยืดตัวใหญ่สีฟ้าเข้มนั้นมากกว่า ที่อาโอมิเนะบอกว่าชอบสีฟ้าเข้มน่ะ...เพราะว่าเขาเดินไปเจอและหยิบออกมาดูตอนที่คิเสะมัวแต่คิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้ และเขาก็เอามันวางไว้ที่เดิม ก่อนที่จะไปบอกคิเสะนั่นแหละ เพราะโซนนั้นมีเสื้อที่สีฟ้าเข้มเพียงตัวเดียว.....
ณ โซนเสื้อผ้าที่คิเสะกับอาโอมิเนะไปเลือก
“นี่ๆๆ! อาโอมิเนจจิ...คิดว่าตัวไหนมันเหมาะกับผมอ่ะ?”
“.......ฉันไม่รู้......”
“อ๋า~~! ได้ยังไงล่ะ~~! อาโอมิเนจจิช่วยผมเลือกหน่อยสิ....”
อาโอมิเนะทำท่าทางรำคาญนิดๆ ก่อนที่เดินไปหาคิเสะที่ยืนกันคนละฟาก และจ้องสลับระหว่างคิเสะกับเสื้อตัวสีฟ้าสว่างในมือซ้ายของคิเสะ และก็หันไปมองเสื้อตัวสีฟ้าเข้มที่อยู่อีกมือของคิเสะ สลับกันแบบนี้ซ้ำๆ ก่อนที่จะพูดเป็นนัยๆไปว่า
“..คนที่อยู่กับฉันน่ะ ไม่ต้องเลือกอะไรมากหรอก แต่เลือกแล้วมันมีประโยชน์กับคนคนนั้น และฉัน ฉันก็พอใจ.....”
“เอ๋~?...อืมม~~...” คิเสะทำหน้างงอยู่แปปนึง ก่อนที่จะก้มหน้าลงดูเสื้อทั้ง 2 ตัวในมือ.... ก่อนที่จะเอาเสื้อตัวสีฟ้าสว่างไปแขวนวี่เดิม และเดินไปหยิบเสื้อคุมสีน้ำตาลอ่อนๆ มาอีก 1 ตัว ก่อนที่จะยิ้มให้อาโอมิเนะและเดินนำออกไป อาโอมิเนะยิ้มน้อยๆ ก่อนจะคิดในใจว่า....
...หมอนี่..น่ารักดีแฮะ....
อาโอมิเนะยืนยิ้มอยู่แบบนั้น ก่อนจะรู้สึกตัวและสลัดความคิดบ้าๆนั่นออกไป ก่อนที่จะเดินตามคิเสะไปอย่างใจเย็น
ณ เคาเตอร์
“..ทั้งหมด 21,000 เยนค่ะ....”
“นี่ครับ^^...” คิเสะยื่นบัตรเครดิตที่เขาเอามาด้วยไปให้พนง.สาว พนง.สาวก็รับมา ทำการชำระเงิน ยื่นใบเสร็จเสร็จสรรพ ก่อนที่พนง. จะขอบคุณคิเสะและอาโอมิเนะ และทั้งคู่ก็ออกมาจากร้าน
พอพวกเขาออกมาจากร้านก็ต้องรีบหาร้านต่อไปสิงสู่อย่างรวดเร็ว เพราะเมื่อพวกเขาออกมาจะถูกสายตาหลายคู่จับจ้องมองเขาอยู่ และก็ได้มาลงเอยที่ร้านเสื้อผ้าอีกแห่ง ไม่ใกล้ไม่ไกลจากร้านแรกมากนัก โดยมีคิเสะเป็นคนเลือก
ณ ด้านในร้าน
“สวัสดีค่ะ...เชิญเลือกเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่น่าสนใจ สไตล์ใหม่ๆที่เพิ่งมาถึงก่อนได้เลยนะค่ะ^^”
“ครับ^^”
พนง.สาวกล่าวทักทายคิเสะตามมารยาทของพนง. ที่ต้องต้อนรับลูกค้า เมื่อลูกค้าเข้าร้าน ก่อนที่คิเสะจะลากอาโอมิเนะไปในมุมของเครื่องประดับต่างๆ เช่น สร้อยคอกางแขนที่กำลังเป็นที่นิยม หรือแบบต่างๆมากมาย กำไลข้อมือ แหวนสลัก ต่างหูแบบห่วง แบบก้าน มีหมด ฯลฯ คิเสะเลือกหยิบต่างหูแบบห่วงสีเหลืองขึ้นมาข้างนึง ก่อนที่จะหันไปถามอาดอมิเนะที่ยืนเลือกพวกสร้อยคออยู่อย่างลวกๆ
“นี่ อาโอมิเนจจิ..มันเหมาะกับผมมั้ยอ่ะ?....” อาโอมิเนะหันมาตามเสียงเลือก ก่อนที่จะเดินไปหาคิเสะ และจ้องมองต่างหูที่อยู่ในมือของคิเสะอย่างไม่จริงจังมาก ก่อนที่จะหยิบมันไปวางไว้ที่เดิม และหยิบสีใหม่ขึ้นมา และ ถอดต่างหูอันเก่าของคิเสะออก และใส่อันที่เขาเพิ่งหยิบมาใหม่ไป ก่อนจะพูดว่า
“สีนี้แหละ...เหมาะกับนายที่สุด....”
“....O//////O.....”
คิเสะยืนค้างนิ่งกับการกระทำของอาโอมิเนะเมื่อกี้นี้ ก่อนที่จะหน้าแดงออกมาอย่างไม่มีสาเหตุที่แน่ชัด แต่ถ้าให้เดาคงเป็นเพราะการกระทำเมื่อกี้นี้และสีของต่างหูก็เป็นไปได้ เพราะอาโอมิเนะเลือกอันที่มันแตกต่างจากของเดิมไม่มากนัก แถมยังเป็นสีฟ้าเข้มนั่นอีก อาโอมิเนะมองคิเสะอยู่แปปนึงก่อนที่จะเดินไปเลือกของอย่างอื่นต่อ โดยมีคิเสะเดินตามไปอย่างไม่ห่าง และก็มาหยุดอยู่ตรงที่โซนของกำไลข้อมือแบบหนังแท้
“...หืมม?...อาโอมิเนจจิชอบแบบนี้หรอ?...”
“..ก็ไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษหรอก แต่ผ่านตาก็ซื้อหมดนั่นแหละ...”
คิเสะมองอาโอมิเนะแบบว่า .....ถ้านั่นไม่เรียกว่า พิเศษ ...แล้วถ้าพิเศษ คงไม่ตะเวรหาเลยรึไง?... ก่อนที่คิเสะจะมองของที่อยู่ต่อหน้าตัวเองอย่างพิจารณา ก่อนที่มือเรียวจะไปหยิบกำไลข้อมืออันนึง และ เป็นจังเดียวกับที่อาโอมิเนะหยิบชิ้นนั้นด้วย คิเสะหันไปมองอาโอมิเนะ อาโอมิเนะก็มองคิเสะกลับด้วยสายตาที่เรียบเชียบ ก่อนที่คิเสะจะเป็นฝ่ายชักมือกลับไป อาโอมิเนะหยิบกำไลมือนั้นขึ้นมาโดยที่ยังคงหันมองคิเสะอยู่
“..นาย....”
“คือ ผมว่ามันน่าจะเหมาะกับอาโอมิเนจจิดีน่ะ...เลยกะว่าจะให้อาโอมิเนจจิลองดู....”
“...ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร.........เอาไปจ่ายให้ด้วยแล้วกัน...”
อาโอมิเนะวางกำไลข้อมือสลักลาย ลงบนมือคิเสะ ก่อนที่จะเดินไปทางโซนของแหวนอีกโซนนึง คิเสะก็เดินตามอาโอมิเนะไปอย่างว่าง่าย แบบไม่ห่าง
“..นี่! อาโอมิเนจจิ... เขามีการให้สลักแหวนได้ด้วยล่ะ....”
“หือ?...”
อาโอมิเนะหันไปมองคิเสะที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะวางโชว์แหวนแบบเรียบๆ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาคิเสะ มองก็เห็นป้าย สลักแหวนฟรีเมื่อซื้อ 2 วง อาโอมิเนะมองคนข้างๆตัวเองที่ทำตาวาวๆ ก่อนที่จะพูดไปว่า
“ถ้านายอยากได้ก็ไปซื้อเซ่....”
“เห~~?...มันก็อยากได้อยู่หรอก แต่ว่าอีกวงผมจะให้ใครดีล่ะ.....” อาโอมิเนะมองคนข้างๆคุ่นคิดอย่างหนักเหมือนมันเป็นเรื่องใหญ่ ก่อนที่คนตัวเกจะดีดนิ้วป๊อก และหันมาพูดแบบยิ้มๆกับอาโอมิเนะว่า
“งั้น~ อีกวงผมให้อาโอมิเนจจิเก็บไว้นะ^^”
“ห๋า~~? ให้ฉันเนี่ยนะ?....”
“อือ~! ใช่! ผมให้อาโอมิเนจจิเก็บไว้นะ^^ ..คิดซะว่า เพื่อเป็นการตอบแทนที่อาโอมิเนจจิช่วยผมก็แล้วกันนะ^^”
อาโอมิเนจจิทำท่าจะแย้ง แต่ก็ไม่ทัน เพราะว่าคิเสะไปบอกกับพนง.ที่รับผิดชอบโซนตรงนั้นไปแล้ว ทำการเขียนสิ่งที่จะสลักลงไปเรียบร้อย ก่อนที่คิเสะจะเดินไปหยิบแหวนวงนึงมาใส่วัดนิ้วตัวเอง และไม่ลืมที่จะหยิบมาให้อาโอมินะวัดด้วย เมื่อได้ไซต์แล้วก็ยื่นแหวนให้กับพนง.ที่ประจำอยู่ที่โซนนั้นไป
“อีกประมาณ 30 นาที หรือ 1 ชั่วโมงมารับนะครับ^^”
“ครับ~~^^”
และทั้งคู่ก็เดินไปที่เคาร์เตอร์เพื่อชำระเงิน พอพวกเขาชำระเงินเสร็จ ก็ตะลอนไปร้านนู้นร้านนี้เท่าที่จะมีในห้าง รวมถึงไปดูหนัง กินข้าว ซื้อของใช้ต่างๆของพวกเขา แต่ส่วนใหญ่จะเป็นของคิเสะหมด ไม่ว่าจะเป็น กกน. เสื้อ กางเกง น้ำหอม แปรงสีฟัน ฯลฯ สรุปแล้ว พวกเขาก็ซื้อไปเยอะเหมือนกัน และแล้ววันนี้พวกเขาก็ได้เที่ยวไปในตัวเลยทีเดียว
“นี่...อาโอมิเนจจิ นี่ก็เย็นมากแล้วอ่ะ เดี๋ยวแวะไปเอาแหวนแล้วกลับกันเถอะ...”
“..อือ..ฉันก็ง่วงแล้วเหมือนกัน...ฮ้าววว~~”
“จะนอนอย่างเดียวเลยนะเนี่ย อาโอมิเนจจิเนี่ย...”
“ช่างฉันเถอะน่า!”
ณ ร้านที่พวกเขาสั่งแหวนไว้~
“สวัสดียามเย็นค่ะ....มารับแหวนใช่มั้ยค่ะ?...”
“อ่อ ครับ..พอดีมัวเที่ยวเพลินเลยลืมดูเวลาไปหน่อยน่ะครับ^^”
“...นี่ค่ะ...”
พนง.สาว ยื่นถุงที่มีกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ใส่อยู่ข้างใน คิเสะรับมา ก่อนที่จะขอบคุณและเดินออกจากร้านมา ก่อนที่จะเดินกลับออกไปจากห้างสรรพสินค้า ระหว่างเดินทางกลับคิเสะก็หยิบกล่องขึ้นมาทั้ง 2 กล่อง และเปิดดูข้างใน ก็ถึงกับปรากฏยิ้มขึ้นมา ก่อนที่คิเสะจะปิดกล่องลงไปตามเดิม และส่งกล่องหนึ่งไปให้อาโอมิเนะ อาโอมินับมันมาอย่างงงๆ ก่อนที่จะเปิดดูข้างใน
“....หืออ?...ที่ร้านก็สลักได้ดีนี่นา...แต่ไอ้คำที่สลักลงไปนี่มันคืออะไร?...” อาโอมิเนะชื่นชมอยู่สักแปป ก่อนี่จะหันกล่องที่มีแหวนอยู่ในนั้น ซึ่งสลักไว้ว่า ‘R Y D’
“ก็...หมายถึงผมกับอาโอมิเนจจิไง^//^”
“หาาา~~!?...อะไรของนาย...”
“อาโอมิเนจจิลองใส่ดูสิ......นี่ไง~~”
คิเสะบอกก่อนที่จะชูมือซ้ายของตัวเอง ที่มีแหวนที่สลักว่า ‘D Y R’ อยู่เช่นกันที่อยู่ที่นิ้วนางขึ้นมาให้ดู ก่อนที่อาโอมิเนะจะใส่แหวนที่อยู่ในมือของตัวเองที่นิ้วนางข้างขวา ตามคำขอของหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์(?) ที่อยู่ในวัยซน เมื่อคิเสะเห็นดังนั้นก็ยิ้มร่า และเดินไปข้างหน้าเหมือนเป็นเด็กๆ
ณ บ้านอาโอมิเนะ
“อ่าาา~~ เหนื่อยอ่ะ~~ หนาวด้วย~~....ตัวผมเย็นไปหมดแล้วอ่ะ..”
“อย่ามาบ่นน่าคิเสะ...เพราะนายไม่ใช่รึไงที่มัวแต่เล่นในสวนหลังบ้านฉันน่ะ!”
อาโอมิเนะพูดหลังจากที่เขาเพิ่งไปปราบโกลเด้นรีทีฟเวอร์ อย่างคิเสะมา เพราะอะไรน่ะหรอ? เพราะตอนนี้อากาศมันเย็นมาก แต่คิเสะก็ยังเล่นอยู่ข้างนอกบ้านน่ะสิ ก็เลยต้องไปจัดการเอาตัวทำความสะอาด (อาบน้ำ) โดยยากลำบาก เพราะคิเสะก็แรงเยอะใช่เล่นจนอาโอมิเนะอดคิดไม่ได้ว่า ตกลงนี่เขามาดูแลคนป่วย หรือ เด็กวัยกำลังโต หรือ เขากำลังดูแลหมาพันธุ์โกลเด้น ไม่ก็พันธุ์อื่นๆที่ใกล้เคียงกัน อยู่กันแน่
“ก็ผมยังไม่อยากเข้ามานี่นา....”
“...........”
“อ้อ! จริงสิ! ถึงเวลาทานอาหารนายรึยังน่ะ?..”
“ห๊า?....คนอย่างฉันน่ะกินได้ตลอดแหละน่า..”
“เอ๋~~ เป็นงั้นได้ไง~~ เดี๋ยวกระเพาะนายก็ทำงานผิดปกติหรอก!”
คิเสะพูดทิ้งไว้แค่นั้น ก่อนที่จะลุกพรวดออกไปจากห้อง และตรงดิ่งไปที่ห้องครัว ก่อนที่จะทำอะไรสักอย่างในห้องครัว ไม่นานอาโอมิเนะก็ได้กลิ่นอะไรหอมๆโชยมา จนห้ามใจไม่ได้ ลุกออกไปดูที่ห้องครัว ก็พบว่า บนโต๊ะอาหารที่นานๆทีเขาจะได้ใช้งาน ตอนนี้สะอาดเอี่ยม และมีอาหาร ที่คาดว่าน่าจะเป็นอาหารแช่แข็งที่พวกเขาซื้อมา และก็ อาหารที่เขาแวะซื้อก่อนเข้าบ้าน ที่คิเสะเอามาอุ่น พร้อมกับข้าวที่หุงกำลังสุก
“อ๊า~! เจ็บ~~!” อาโอมิเนะได้ยินเสียงของเจ้าคนที่มาทำอาหารให้ ก็เดินเข้าไปในโซนของเตาแก๊สและมีด ที่นานๆเขาจะมาใช้มันที พอเข้าไปตรงโซนนั้นก็ได้พบกับคนตัวเล็ก หัวเหลือง ที่กำลังหั่นผักชีเพื่อที่จะโรยไปในแกงที่เขากำลังอุ่น แต่ดูเหมือนจะหยุดการกระทำนั้น และมากุมนิ้วตัวเองแทน
“อ๊ะ!? อาโอมิเนจจิ?! มาได้ไงเนี่ย?...”
.......ก็นี่มันบ้านฉันนี่หว่า = = .......
“...นายโดนมีดบาดหรอ?....”
“อืม.....ก็นิดหน่อยอ่ะนะ...”
อาโอมิเนะยืนมองอยู่แปปนึง ก่อนที่จะลากคิเสะออกมาจากตรงนั้น และ จับให้ไปนั่งอยู่อีกโต๊ะนึง ก่อนที่อาโอมิเนะจะเดินไปเปิดตู้ใส่ของที่อยู่ใกล้ๆ และหยิบแอลกอฮอล์ล้างแผล สำลี แล้วก็พาสเตอร์ ออกมา ก่อนจะปิดตู้และเดินมานั่งต่อหน้าคิเสะ
“...ยื่นมือมา..”
“เห~~! ไม่เอาหรอก!”
อาโอมิเนะพูดแบบนั้นหลังจากที่ชุบสำลีกับแอลกอฮอล์แล้ว แต่เมื่อคิเสะตอบปฏิเสธกลับมา อาโอมิเนะก็ใช้มือข้างที่ว่างดึงมือของคิเสะที่ถูกกุมโดยอีกมือออกมา และใช้สำลีที่เขาเพิ่งชุบเมื่อกี้มาเช็ดทำความสะอาด
“อ๊าาา~~! อาโอมิเนจจิ~~! ผมเจ็บ~~!”
“อยู่เฉยๆน่า...”
อาโอมิเนะสั่งเพียงแค่นั้น คิเสะก็เงียบโดยอัตโนมัติ ปล่อยให้อาโอมิเนะทำแผลให้ตนไป แปปนึง อาโอมิเนะก็ทำแผลให้คิเสะเสร็จ แต่กว่าจะเสร็จแถบจะบ้าตาย
“เสร็จแล้ว....ไปทำอาหารต่อไป...”
“งืออ....อาโอมิเนจจิอ่ะ...”
หลังจากที่อาหารพร้อม
“จะทานละนะคร้าบบ/ทานละครับ~~”
“...อืมมม..นายก็ปรุงอาหารได้ดีเหมือนกันนะ...”
“เห~~? ชมผมใช่มั้ยเนี่ย?”
“ก็เออสิ...เห็นว่าฉันด่านายอยู่รึไง?...”
“อาโอมิเนจจิล่ะก้ออ....ผมล้อเล่นน่า~~”
และทั้ง 2 คนก็นั่งทานข้าวกันไปจนเสร็จ ก่อนที่ทั้งคู่จะขึ้นนอนกันไป แต่ก่อนอนคิเสะก็ไม่ยอมนอนอีก แถมยังส่งเสียงโวยวายเพื่อแกล้งอาโอมิเนะอีกต่างหาก อาโอมิเนะเลยต้องจัดการไปอีกรอบ และทั้งคู่ก็นอนได้โดยสวัสดิภาพ.......
ผมว่ามันน่าแปลกนะ....ทั้งๆที่ผมก็อยู่อย่างสบายมาก่อน แต่พอใครเข้ามาในชีวิตมันก็ทำให้ชีวิตของผมเปลี่ยนไป.... และก็น่าแปลกที่ผมไม่คิดว่ามันน่ารำคาญ...แต่กลับสนุกด้วยซ้ำไป...
สำหรับผมน่ะหรอ?....เขาน่ะ.. ใจดีมากๆเลยตั้งแต่ที่เจอกันครั้งแรก.. เป็นคนที่ปากไม่ค่อยตรงกับใจซะเท่าไหร่..ชอบทำเหมือนว่าผมเป็นเด็ก....ยังไงผมก็ชอบเขามากอยู่ดีแหละ..
เขาสำหรับผมแล้ว.....คงเป็นแค่เด็กขี้วีนคนนึงนี่แหละ....แต่ก็น่าสนใจไม่เบาเลย...นับว่าเป็นเด็กที่น่ารักไม่เบาด้วย....
ผมชอบที่เขาคอยเป็นห่วงผมทั้งๆที่ไม่ใช่ครอบครัวผม....แต่ไม่ชอบตรงที่เขาชอบยั่วโมโหผมแค่นั้นเอง....
เรื่องทุกเรื่อง มันก็จะค่อยๆเปลี่ยนไปตามเวลาแค่นั้นแหละ ไม่มีใครฟื้นโชคชะตาตัวเองได้หรอก แต่ก็น่าแปลก สำหรับที่ตัวเองเพิ่งเจอได้ไม่นาน แต่ทำอะไรได้ตามอำเภอใจ บ้าที่สุดเนอะ!
แต่ก็นะ อีกด้านของเรา ก็อยากจะรักษาคนที่รักไว้ด้วยชีวิต ถึงจะทำให้โกรธบ้างล่ะ เสียใจบ้างล่ะ อะไรต่อมิอะไรก็ไม่รู้.... แต่เราก็อยากจะปกป้องเขาไว้อยู่ดี.....
----------------------------------END Chapter 1------------------------------
Talk with Mee~~
ก็จบไปแล้วครับกับตอนแรกของเรื่องนี้~~
เป็นอย่างไรบ้างครับกับตอนแรก ก็ดองไปนานนนนนนนนนน เหมือนกันนะครับ...ที่แต่งแบบงงๆ ค้างๆ ด้วยเหตุที่ว่าฝันแปลกๆเกี่ยวกับคู่หลักของเรื่อง
ซึ่งผมไม่อยากเชื่อว่ามันจะมีผลต่อฟิคขนาดนี้ ...
ยังไงก็ฝากคอมเม้นเป็นกำลังใจต่อไปด้วยนะครับบบ...