Full Name : Story of Hybrid child.
Author : Rayry Writer
Chapter : Alpha 4
Date : 27/03/2017
P. S. : เมื่อตอนที่แล้วสนุกๆ ใสๆ คลายเครียด...คราวนี้มาเข้าเรื่องกันดีกว่าเนอะ
---------------------------
ณ โรงเรียน
“แมธธิวๆๆ!!”
“ห๊ะ?...มีอะไร….”
มิเชลไม่ได้ตอบอะไร แต่เอากระดาษบางอย่างไปให้แมธธิวดู แมธธิวรับมาดูอย่างงงๆ ก่อนจะเงยหน้าจากกระดาษนั้นและมองเพื่อนตัวเองแทน
“อะไรของนาย?...”
“เมื่อคืนฉัน...เมื่อคืนฉันแทบไม่ได้นอนเลยนะ! ...ฉัน...ฉันหาข้อมูลเกี่ยวกับหมอนั่นที่อยู่ในห้องนายเมื่อวันก่อนมา….ปรากฏว่า….”
.
.
.
“เขาเป็นนักเรียนโรงเรียนเรา!?....จริงจังมั้ยเนี่ย มิเชล!?”
“ฉันพูดเรื่องจริง! รูปประพันสันฐานก็ตรงกับหมอนี่…”
“แต่...เท่าที่ฉันจำได้...เสียงเขาเหมือนคนแก่เลยนะ….”
มิเชลก็ทำหน้าทำตาอ้าปากค้างแบบช่วยไม่ได้ ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินจากที่จอดรถไปในทางเดินล็อกเกอร์ โดยถกเถียงกันไปตลอดทั้งทาง
ณ ทางเดินล็อกเกอร์
“นี่เพื่อน! ฉันก็ไม่อยากจะขัดนายหรอนะ! แต่สิ่งที่ฉันหามาได้มันปรากฏว่าเป็นไอ้หมอนี่นี่!”
“....”
“มีเรื่องอะไรกัน?....”
ทั้งมิเชลและแมธธิวก็สะดุ้งนิดๆ เมื่อเสียงนึงดังขึ้นข้างหลังพวกเขา ก่อนที่จะหันไปมอง ก็พบกับ โนอาห์ที่ยืนมองพวกเขาอยู่
“ไม่มีอะไรหรอก….”
โนอาห์เอียงคอมอง ก่อนจะส่งสายตาไปมามิเชล ซึ่งเมื่อมิเชลเห็นแบบนั้น ก็ทำท่าที่จะเดินเข้าไปหาโนอาห์ แต่แมธธิวกันไว้ ด้วยความที่โนอาห์เป็นคนตาไวมากก ก็เลยไปเห็นรูปคนคนนึงที่อยู่ในกระดาษที่แมธธิวถืออยู่ ก่อนจะหยิบมาดูอย่างถือวิสาสะ
“เฮ้ย! โนอาห์….”
“ฉันเจอเขาเมื่อวานนะ….ที่อพาร์ทเมนท์น่ะ…”
มิเชลและแมธธิวหยุดตีกัน และหันหน้ามามองกันทันที และมองไปที่โนอาห์ต่อ ก่อนที่มิเชลจะยิงคำถามใส่
“แล้ว...เจอหมอนี่ได้ไง?...”
“ก็...ตอนที่ขึ้นไปที่ห้อง ระหว่างทาง หนังสือฉันหล่นลพื้นหมดเลย ตอนฉันกำลังเก็บ เขาก็มาช่วยฉันเก็บน่ะ….รู้สึกว่า…..”
“ว่า….?...”
“เขาจะอยู่โรงเรียนเดียวกับเราด้วยนะ….”
แมธธิวและมิเชลหันหน้ามามองกันอีกครั้งทันที และก็รีบเอาของใส่เข้าไปในล็อกเกอร์ทันที ก่อนที่จะเอาตัวโนอาห์มาด้วย โนอาห์ที่ถูกดึงตัวไป ก็ตามไปอย่างดีๆ แต่ดีนะที่เอาของที่จะใช้มาหมดแล้ว
“ช่วยบอกทีสิว่าเขา...มีลักษณะเป็นอย่างไง?...”
“...ก็...หน้าตาก็หล่ออยู่นะ...แล้วก็...คำพูดคล้ายๆแมธธิว...ตัวสูงมากเลย สูงพอๆกับแมธธิวเลย…”
“แล้วเขามีอะไรที่มันแปลกๆ..แบบ..ทำตัวแว๊บๆหาย....อะไรอย่างนั้นมั้ย?...”
“..อืม...เขาพูดถึงแมธธิวนะ...แล้วก็...พอฉันจะหันไปตอบ เขาก็หายตัวไปแล้ว…”
โนอาห์พูดพลางยักไหล่นิดๆ ก่อนที่มิเชลจะเอาตัวแมธธิวออกมาจากวงสนทนา โนอาห์ที่เห็นแบบนั้นก็ขอตัวเข้าคลาสเรียนประวัติศาสตร์ที่ไม่ได้เรียนกับพวกแมธธิวก่อน
“อะไร?..มีเรื่องอะไรมิเชล? ฉันจะไปส่งโนอาห์นะ…”
“โนอาห์เดินไปเองได้น่า!....”
“โนอาห์ไม่รู้เส้นทางที่ไปห้องประวัติศาสตร์….เพราะงั้นหมอนั่นเลยขอให้ฉันไปส่ง….”
มิเชลมองหน้าแมธธิวที่พูดด้วยอารมณ์โมโหนิดๆ ก่อนที่มิเชลจะพยักหน้ารับนิดๆ เมื่อแมธธิวเห็นแบบนั้นก็เดินออกมาจากมิเชล….
ทางด้านโนอาห์
“แล้ว...ไปทางไหนล่ะเนี่ย?....”
โนอาห์มองซ้ายมองขวาระหว่างทางแยกตัวทีของตึกเรียน เพราะไม่รู้จะไปทางไหนดี เพราะอีกไม่นานคาบเรียนก็จะเริ่มแล้ว ถ้าไปสายคงจะไม่ดีแน่ แต่โนอาห์ก็ไม่รู้จะไปทางไหนอยู่ดี
“เอาวิธีนี้ก็แล้วกัน….”
และก็หยิบเหรียญออกมาหนึ่งเหรียญ แล้วก็โยนเหรียญหัวก้อยเพื่อเลือกทางไปต่อ ผลปรากฏว่าได้ทางขวา เมื่อได้ทางที่ต้องการก็เดินตามโชคของตัวเองทันที
“ไปผิดทางแล้วนะ…”
“เอ๋???...”
โนอาห์หันไปมองต้นเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง แต่ก็หันไปอย่างกระทันหันจนหันไปชนอีกคนที่อยู่ด้านหลังจนเกือบล้มหงายหลังลงไปแทน
“หวา-!”
แต่ว่าก็มีบางคนที่รับเขาไว้ได้ทัน เป็นคนที่ทักเขาเนี่ยแหละ โนอาห์ค่อยๆ ลืมตามองอีกคน ก่อนจะออกจากอ้อมแขนที่อีกคนมารับเขาไว้
“ขอบคุณครับ….เอ่อ?...คุณเมื่อตอนนั้น ที่ช่วยผมเก็บหนังสือที่อพาร์ทเมนท์?...”
“เจอกันอีกแล้วนะ….”
“ขอบคุณที่ช่วยไม่ให้ผมหงายหลังลงไปนะครับ…”
โนอาห์ยิ้มให้อีกคนตรงหน้า ก่อนที่จะมองหน้าอีกคนที่ไม่ได้ตอบอะไรตัวเองกลับมา โนอาห์ที่รู้สึกว่าตัวเองถูกจ้องอย่างลุกล้ำก็เริ่มอึดอัดนิดๆ
“เอ่อ...มีอะไรรึป่าวครับ?....”
“เพื่อนเธอไปไหนซะล่ะ?...เบอร์นาร์ด...กับ….”
“โนอาห์…”
เสียงของแมธธิวดังขึ้นขัดจังหวะคนคนนั้นที่ยืนอยู่ใกล้กับโนอาห์ ก่อนที่แมธธิวจะเข้าไปยืนขวางหน้าโนอาห์ ก็กลายเป็นว่าเขากับอีกคนที่ยืนอยู่กับโนอาห์เมื่อกี้ ตอนนี้ยืนเผชิญหน้ากันแทน แมธธิวจ้องอีกคนไม่วางตา และตาก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงทีละนิดๆ และเริ่มปล่อยรังสีบางอย่างออกมานิดๆ ฝั่งอีกคนก็เช่นกัน แต่สีตากลายเป็นสีเหลืองทองอร่ามแทน
“แมธธิว…”
โนอาห์สะกิดแขนเสื้อแมธธิวนิดๆ เพื่อเรียกให้เพื่อนตัวเองหันมาสนใจเขาที่ยืนอยู่ด้านหลัง และกำลังจะเข้าคลาสสาย เมื่อแมธธิวโดนสะกิดก็หลุดจากภวังค์ และก็ทำตัวเหมือนปกติ แล้วหันไปหาโนอาห์
“ไปเข้าคลาสเรียนกัน..”
“อืม…”
และทั้งคู่ก็เดินออกมาจากตรงนั้น แต่อีกคนที่ยืนอยู่ก็พูดขึ้นมาเบาๆ เหมือนรู้ว่าอย่างไงแมธธิวก็ได้ยินเขาแน่ๆ
“อย่างไงก็ตาม..ฉันชื่อ หลุยส์ ...หลุยส์ แฮนซัน….”
แมธธิวไม่สนใจ และเดินพาโนอาห์ไปส่งที่ห้องประวัติศาสตร์ ในระหว่างทางก็พยายามที่จะงับอารมณ์ไว้เพื่อไม่ให้โนอาห์รู้ว่าตัวเองโมโหไอ้คนเมื่อกี้และเป็นห่วงคนตัวเล็กมากขนาดไหน…
“ถึงแล้ว…..”
กริ๊งงงง
เมื่อกริ่งดังขึ้นมา แมธธิวก็รู้สึกเจ็บนิดๆ แต่พยายามที่จะไม่แสดงออกไป ก่อนที่จะส่งโนอาห์เข้าห้องเรียนประวัติศาสตร์ ส่วนตัวเองก็เดินกลับไปที่ตึกเรียนที่ตัวเองต้องเรียน ซึ่งต้องเดินกลับทางเดิน ก็ปรากฏว่า หลุยส์ คนนั้นยังอยู่เหมือนเดิม เมื่อหลุยส์หันมาเห็นแมธธิว ก็ยิ้มให้นิดๆ และทำหน้าท้าทายแมธธิว แมธธิวเมื่อเห็นแบบนั้นก็วิ่งกระโจนเข้าใส่หลุยส์ทันที
“ต้องการอะไร!?...”
“ต้องการตัวเธอไง แมธธิว เจนซัน…”
เมื่อพูดตอบจบก็ผลักให้แมธธิวออกจากตัวเองไปกระแทกกับกำแพง เมื่อโดนผลักจนไปกระแทกกับกำแพง แมธธิวก็จุกและเจ็บไปเหมือนกัน เลยนั่งอยู่นิ่งๆมองอีกคน…
“...ต้องการทั้งตัวเธอ...และเพื่อนๆของเธอ…โดยเฉพาะ...พ่อหนุ่มเพื่อนรักของเธอ..เบอร์นาร์ดน่ะ”
“...แล้วมากัดฉันทำไม….”
“เพื่อเป็นขั้นตอนแรกในการที่...จะเอาเธอมาอยู่กับฉัน…”
“.........”
“...คิดดูดีๆนะ….ถ้าเธอไม่ร่วมมือด้วย...พ่อหนุ่มคนนั้นฉันไม่รับประกันความปลอดภัย….”
เมื่อแมธธิวได้ยินแบบนั้น ก็มองไปทางห้องประวัติศาสตร์ที่โนอาห์เพิ่งเข้าไป ปรากฏว่ามีใครบางคนอยู่ 2-3 คน ยืนอยู่ด้านหน้า และไม่ใช่คนของโรงเรียนด้วย
เมื่อแมธธิวเห็นแบบนั้น ก็มองหลุยส์อย่างโกรธเคืองมาก จนตาเปลี่ยนสีจากสีฟ้า กลายเป็นสีเหลืองทองอร่ามเหมือนของหลุยส์เมื่อกี้ แต่ว่ามันเหมือนมีบางอย่างครอบอยู่อีกด้วย เมื่อหลุยส์เห็นแมธธิวแบบนั้นก็ยิ้มออกมา และหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินไปตามทางเดินทางขวาของทางแยกตัวที
“แล้วเจอกันใหม่นะ….”
เมื่อพูดแบบนั้น พวกคนที่ยืนอยู่หน้าห้องที่โนอาห์อยู่ก็หายไป และหลุยส์ก็เช่นกัน แมธธิวที่เห็นแบบนั้นก็นั่งสงบสติอารมณ์ จนสีตากลับเป็นปกติ ก่อนที่จะเดินกลับไปที่ตึกเรียน…
กริ๊งงงง!! - พักกลางวัน
“นายเจอเขาแล้วหรอ?!”
“ใช่...และหมอนั่นจ้องทำร้ายโนอาห์แน่ๆ…”
“ทำไมคิดแบบนั้น….”
“เพราะหมอนั่นมีกลิ่นของโนอาห์ติดอยู่!...แล้วก็ตอนที่ฉันจะไปส่งโนอาห์ พอไปถึงหมอนั่นก็ยืนคุยอยู่กับโนอาห์เกี่ยวกับเรื่องของฉัน….และนาย…”
“โว้ว..งั้น...ต้องประกบโนอาห์ไว้…”
“ใช่เลย…ต้องดูนายด้วย...”
เมื่อตกลงอะไรกันเรียบร้อย ก็เลี้ยวไปที่ห้องศิลปะที่โนอาห์เรียนอยู่ และก็เหมือนมาดักรอโนอาห์หน้าห้องก็ว่าได้ และเวลาไม่นาน โนอาห์ก็เดินออกมาก็เจอกับเพื่อนตัวเองทั้งสองคน ก็ตกใจนิดๆ
“อะไรเนี่ย?...เป็นอะไรกันรึป่าว?...”
“ป่าว….ไปโรงอาหารกัน…”
“อืม...ไปสิ….”
“วันนี้มีสตอว์เบอร์รี่เข้ามาเร็วกว่าที่คิดด้วย..”
เมื่อโนอาห์ได้ยินแบบนั้นก็ตาวาวขึ้นมาทันที ก่อนจะเดินนำหน้ามิเชลและแมธธิวไปทันที แมธธิวที่ดูจะตกใจกับวิธีที่เขาใช้ เพราะมันได้ผลเกินคาด ก่อนที่จะรีบตามไปไม่ให้คลาดสายตา
ณ โรงอาหาร
เมื่อแมธธิว มิเชล และโนอาห์มานั่งที่โต๊ะแล้ว ก็เตรียมลงมือกินอาหารเที่ยง ทั้งมิเชลและแมธธิว ต่างก็กินข้าวและกับข้าวต่างๆ มีเพียงโนอาห์ที่ทั้งถาดอาหารมีเพียงสตอว์เบอร์รี่และน้ำเปล่าขวดเดียวเท่านั้น
“จะไม่กินข้าวหรอ?...”
“ไม่ล่ะ..ฉันมีเจ้านี่ฉันก็อยู่ได้แล้ว…”
และก็กัดสตอว์เบอร์รี่ไปคำนึง และก็ทำหน้าแบบว่า เปรี้ยวๆออกมา เหมือนเจอของเปรี้ยวแล้วก็ต้องสั่นไปทั้งตัวอะไรแบบนั้น แมธธิวและมิเชลหันมามองกัน ก่อนจะยิ้มออกมาและก็นั่งกินข้าวเที่ยงกันไป
ณ สวนบริเวณหนึ่งของโรงเรียน - ที่ประจำของแมธธิวและมิเชล
“อ้าาาห์ เมื่อวานอากาศยังไม่ดีเท่าวันนี้เลยน๊าา…”
“อืม..นั่นสิ…”
โนอาห์นอนหงายข้างๆแมธธิว ส่วนมิเชลก็โดนจัสตินลากไปทำอะไรซะแล้ว… ก็เลยเหลือเพียงโนอาห์ แมธธิว แค่สองหน่อ แมธธิวนั่งมองโนอาห์เงียบๆ พลางอ่านหนังสือไปด้วย
“ทำไมนายพูดไม่ค่อยเยอะเหมือนมิเชลเลยอ่ะ…”
“....หมอนั่นพูดมากไปต่างหาก...ฉันปกติ…”
“ฮ่ะๆๆ..นายมีสิทธิ์ว่าคนอื่นด้วยหรอ?...”
แมธธิวละสายตาจากตัวหนังสือ ไปมองอีกคนที่มานั่งอยู่ด้านหน้าตัวเองที่กำลังยิ้มให้นิดๆ ก่อนที่แมธธิวจะมองอีกคนอย่างไม่วางตา และโนอาห์เองก็เช่นกัน…
ทั้งสองคนจ้องตากันอย่างไม่เคอะเขินซะเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าเพราะว่ามีรสนิยมเหมือนกัน(?) หรือว่าเป็นเพราะจ้องตากันเฉยๆ แต่โนอาห์ก็เริ่มหน้าแดงนิดๆแล้วเหมือนกัน…. แมธธิวก็ตานิ่งๆเหมือนเดิม และก็ค่อยๆโน้มหน้าไปหาโนอาห์ทีละนิด...ทีละนิด..
“....ปากนาย….สวยดีนะ…”
“....ตาของนายก็สวย…..”
แมธธิวมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาโนอาห์ และความสามารถด้านประสาทสัมพันธ์ของแมธธิวก็สามารถรับรู้ได้ถึงเสียงเต้นของหัวใจของอีกคนที่อยู่ด้านหน้าตัวเอง มันเต้นเร็วมาก...
“.......”
“........”
ทั้งสองคนจ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้น จนโนอาห์เริ่มทนไม่ไหว ในจังหวะนั้นเอง โนอาห์โยกตัวไปด้านหน้า และประจวบเหมาะกับแมธธิวยื่นหน้ามาพอดี...หน้าของทั้งสองคน...เลยอยู่ใกล้กัน….ใกล้กันจน…
.
.
.
……...ริมฝีปาก……...
….กระทบกันเบาๆ…
.
.
.
เมื่อผละออกจากกัน แมธธิวกับโนอาห์ต่างก็ตกใจนิดๆ ก่อนที่โนอาห์จะหน้าแดงออกมาทันทีที่รู้ว่าทำอะไรลงไป.. แมธธิวเพียงมองอย่างตื่นๆ
“ปากนาย….”
“โทษทีนะ…”
“ป่าว ไม่...ปากนาย…...หวานดีนะ….”
เมื่อโนอาห์ได้ยินแบบนั้นก็หน้าแดงมากขึ้นไปอีก ก่อนที่จะกล้าๆกลัวๆมองหน้าอีกคน ก่อนที่จะตัดสินใจเงยหน้ามองอีกคน
“แล้ว...ชอบรึป่าวล่ะ?...”
“......”
แมธธิวยิ้มออกมานิดๆ ก่อนที่จะโดนโนอาห์พาไปหลังต้นไม้ที่พวกเขานั่งอยู่เพราะไม่มีใครเห็นแน่นอน ก่อนจะนั่งคร่อมตักอีกคนอย่างทันท่วงที แมธธิวที่โดนทำแบบนั้นก็ขยับให้เขาและอีกคนนั่งถนัดๆ
“...เป็นไง…?...” แมธธิว
“อืม...ไม่คิดว่านายมีรสนิยมแบบนี้…” โนอาห์
“นายก็ด้วย โนอาห์…”
“อืมม…”
และทั้งคู่ก็เริ่มจูบกันใหม่อีกครั้ง หลังจากต่างที่รู้เรื่องรสนิยมของกันและกันแบบอัตโนมัติ โดยโนอาห์เป็นฝ่ายที่คุมเกมจูบในครั้งนี้ แมธธิวก็ตามอีกคนอย่างช่วยไม่ได้
แต่ไม่นานแมธธิวก็เป็นฝ่ายรุกเข้าไปแทน ทั้งการสอดลิ้นเข้าไปลึกๆ และกัดริมฝีปากล่างของอีกคนพอให้เลือดออกนิดๆ โนอาห์ก็ไม่ยอมเหมือนกัน จูบตอบอีกคนอย่างไม่ลดละ และไม่นานแมธธิวก็เอาโนอาห์ลงข้างล่างจนสำเร็จ และก็จับหน้าโนอาห์เพื่อไม่ให้โนอาห์ได้ทำตามอย่างที่ตัวเองต้องการ…
“อ่าห์...ฮ่ะๆ..นายนี่..ชอบแบบนี้หรอ?...”
“นายก็ด้วยนี่...อืมมมม”
และทั้งคู่ก็เริ่มจูบกันใหม่อีกครั้ง แต่คราวนี้โนอาห์เป็นฝ่ายถอนไปก่อนเนื่องจากหายใจไม่ทัน แมธธิวเลยหยุดและจับอีกคนนั่งคร่อมตักตัวเองเหมือนเดิม และมองหน้าอีกคนไปพลาง
“มองแบบนี้หมายความว่าไง?...”
“ลองเดาดูสิ…”
“อยากมีอะไรกับฉันรึไง?...”
“อืมม...เดาเก่งจังนะ….”
โนอาห์มองหน้าแมธธิว แมธธิวก็มองหน้าโนอาห์ และทั้งคู่ก็ยิ้มหัวเราะกันออกมา ก่อนที่แมธธิวจะพูดอะไรที่เขาไม่เคยพูดมาก่อนออกมา
“ถ้าจะอ่อยกันขนาดนี้...มาเป็นแฟนกันเลยมั้ยห๊ะ?...”
“ใครอ่อย?...นายไม่ใช่หรอ?...”
แมธธิวยิ้มออกมานิดๆ ก่อนที่โนอาห์จะโน้มตัวลงมาจูบแมธธิวเบาๆ แล้วผละออกนิดๆ ก่อนจะทำท่านึกๆ
“นายก็น่ารักดีนะ…..ตามสเปคฉันเลย…”
“งั้นนายก็คงเหมือนกัน...ปากหวานแบบนี้...ฉันชอบ..”
โนอาห์ยิ้มออกมานิดๆ ก่อนจะลูบๆไปตามต้นคอของแมธธิว แมธธิวก็มองอีกคนและเอามือทั้งสองข้างไปจับที่ก้นและสะโพกของอีกคนและบีบเค้นมันนิดๆ
“คำตอบล่ะ….”
“...หึ...แน่นอนสิ…”
และทั้งคู่ก็จูบกันอีกครั้ง แต่ดูดดื่มกว่าครั้งก่อน และมีเสียงจ๊วบจ๊าบออกมาเป็นระยะๆ ทั้งคู่จูบกันอยู่นาน ก่อนที่จะผละออกจากกัน
“คู่ทำแล็บเปลี่ยนจากคู่กับมิเชลมาคู่กับฉันมั้ย?...แล้วให้มิเชลไปอยู่กับ...เอ่อ..จัสติน?...”
“ก็ได้นะ….”
“ดีเลย...จะได้พานายไปที่ห้อง…”
แมธธิวยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่แมธธิวและโนอาห์จะจูบกันอีกครั้ง จนปากของโนอาห์เริ่มแดงและบวมเจ่อแบบเซ็กซี่นิดๆ แมธธิวจึงหยุด แล้วก็ให้โนอาห์ลุกออกจากตัวเอง
“เข้าตึกกันเถอะ...แดดส่องแล้ว…”
“ไปสิ….”
ใช่แล้ว ตอนนี้แดดโผล่ออกมาแล้ว แล้วก็รู้สึกว่าจะร้อนกว่าเมื่อวานนิดนึง ทำให้มือของแมธธิวเริ่มไหม้อีกครั้ง แต่ก็เก็บเข้ากระเป๋าเสื้อไปเพื่อไม่ให้โนอาห์เห็น.. และในระหว่างที่เดินเข้าตึก มิเชลก็วิ่งเข้ามาสมทบพอดิบพอดี เรียกว่าวิ่งหนีมาซะมากกว่า…
“ทำไมนายถึงโดนจัสตินไล่ตามตลอดเลยอ่ะ?...”
“อย่าให้เล่าเลย...ยาว….”
“เล่ามาเถอะ...ฉันชอบฟังเรื่องเล่านะ….”
มิเชลอ้าปากค้างมองโนอาห์ที่บอกว่าชอบฟังเรื่องเล่า เด็กสมัยนี้ชอบฟังเรื่องเล่าหรอเนี่ย?...มิเชลไม่เคยรู้เลยครับ! ทำท่ามือทาบอกในใจ
“เป็นเรื่องสมัยเกรด 6 เจ้าสองคนนี้ก็แข่งขันกันมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้วล่ะ...เอ่อ...เรื่องทำคะแนนแย่งผู้หญิงหรือไงนี่แหละ จำไม่ได้ล่ะ…”
“แมธธิว!!!”
“เห? จริงหรอเนี่ย?...ขอบคุณมากนะที่เล่าให้ฟัง จุ๊บ”
มิเชลมองตาค้างทันทีที่โนอาห์จุ๊บที่แก้มของแมธธิวเบาๆทีนึง แมธธิวก็มองมิเชลแบบว่า อะไร? ก่อนที่โนอาห์จะเดินไปหาขนมเพิ่มที่ร้านขายของ
“พวกนาย...ไปได้กันตอนไหนวะนั่น?...”
“ในสวน….ตอนนายโดนจัสตินลากไปน่ะ….”
ตอบอย่างไม่เงยหน้ามองอีกคนที่อยู่ข้างๆ เพราะกำลังอ่านหนังสือสุดโปรดอยู่ มิเชลที่ได้ยินแบบนั้นก็ค้างตึงไปเลยทีเดียว แล้วก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก็นะ เป็นพวกเปิดกว้าง everything อะไรก็ได้ ได้หมด ถ้าสดชื่น
กริ๊งงงงง
และเสียงสัญญาณก็ดังขึ้น บ่งบอกว่าเวลาเกือบชั่วโมงครึ่งของพวกเขาหมดลงแล้ว แมธธิว มิเชล และโนอาห์เดินมาที่ล็อกเกอร์ของตัวเองเพื่อรอเข้าห้องเรียนต่อไปที่พวกเขาเรียนด้วยกัน
“เป็นอะไรที่เซอร์ไพร์สำหรับฉันมากเลยนะ…พวกนายทั้งคู่…”
“ทำไม?...”
“ไปตกลงปลงใจได้กันไหน ทำไมฉันไม่รู้?! โอ้พระเจ้า…”
“อ้อ...จริงสิ...คู่แล็บน่ะ นายไปคู่กับจัสตินแทนนะ เพราะฉันกับแมธธิวคู่กันแล้ว….”
“ห๊ะ?...ได้ไง?”
โนอาห์เกาะแขนแมธธิว แล้วก็ทำหน้าแบบ แบร่ๆ เหมือนลูกๆสองคนที่คนนึงได้อะไรที่ดีกว่าแล้วมันหลงอ่ะ เลยทำท่าล้อเลียนไรงี้เลย
“แมธธิว! ให้ฉันไปทำแล็บกับหมอนั่นอ่ะนะ?! นายได้มางานศพไม่หมอนั่นก็ฉันแน่ๆ…”
“ไม่หรอกน่า...พวกนายก็ทะเลาะกันมาตั้งนาน..ตั้งแต่เกรด 6 ก็ไม่เห็นมีใครที่ตายจากไปสักคน…”
มิเชลมองแบบ...เบะปากมองคนก็คจะคล้ายๆ แต่แค่เพิ่มระดับความอิจเข้าไปอีกอ่ะนะ ให้คนไม่ถูกกันไปทำแล็บด้วยกัน?...บ้ารึไงว่ะเนี่ยยย!!
กริ๊งงงงงง
และเสียงกริ่งก็ดังขึ้น ทั้งสามคนก็เดินเข้าห้องแล็บไป และนั่งที่เดิมที่เคยนั่งคราวก่อนหน้า ซึ่งก็แน่นอนว่ามิเชลนั่งอยู่กับจัสตินอีกแล้ว
“ทำไมฉันต้องเจอนายตลอดด้วย เบอร์นาร์ด/จัสติน”
ทั้งสองคนพูดออกมาพร้อมกัน แล้วก็เริ่มส่งสายฟ้าฟาดใส่กันทางสายตา โดยที่มิเชลส่งหาอย่างชัดเจน ส่วนจัสตินก็ส่งกลับอย่างเก๊กมาด ซึ่งคู่ด้านหน้าของพวกเขาช่างต่างกัน ก่อนที่มิเชลจะมองหาเพื่อนที่จะเปลี่ยนคู่แล็บด้วย….และก็ไปเล็งเห็นเพื่อนของจัสตินคนนึง..
“แฟรงค์...แฟรงค์…”
“มีอะไร?....”
แฟรงค์หันไปมองมิเชลที่กระซิบเรียกเขาอย่างงงๆ ก่อนที่มิเชลจะย้ายไปนั่งข้างๆ แฟรงค์ และเริ่มยัดเยียดความอยากได้ของตัวเอง
“นายทำแล็บคู่กับใคร?....”
“คู่กับแจ๊คสัน…ทำไม?”
“เปลี่ยนมาคู่กับฉันเหอะ…”
“ทำไมฉันต้องไปคู่กับนาย?...นายก็คู่กับแมธธิวไม่ใช่หรอ?...”
“หมอนั่นทิ้งฉัน แล้วไปอยู่กับโนอาห์แล้ว...แล้วคู่แล็บของโนอาห์ดันเป็นจัสตินน่ะสิ!..ช่วยฉันหน่อย”
แฟรงค์มองอีกคนที่มาเกาะแขนแล้วง๊องแง๊งใส่ตัวเอง ก่อนจะเหลือบตาไปมองจัสตินที่นั่งเก๊กอยู่ ก่อนจะมองพวกเขาสองคนสลับไปมา
“..ได้….อย่างไงก็ได้….”
“จริง?! ขอบใจมากเพื่อน…”
“แต่ไปคุยกับแจ๊คสันเอาเองนะ….”
มิเชลอ้าปากค้างพร้อมเบ้ปากนิดๆ ก่อนจะส่งมือเป็นสัญญาณโอเคให้แฟรงค์ และก็มองหาแจ๊คสัน และก็เจอตัว ก่อนจะเนียนไปนั่งข้างๆ
“นี่ แจ๊คสัน….”
“มีอะไร?....”
“เอ่อ...นายทำแล็บคู่กับแฟรงค์ใช่ป่ะ?...”
“อืม...ทำไม?...”
“เอ่อ...ช่วยไปทำแล็บคู่กับจัสตินแทนได้มั้ยอ่า?...”
แจ๊คสันหันมองมิเชลทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ก่อนจะขมวดคิ้วมองอีกคนข้างๆ และมองด้วยหางตาอย่างเคืองนิดๆ ...แค่เคือง…
“น๊าาา ช่วยทีเถอะ! ฉันไม่รู้จะไปพึ่งใครแล้วววว…”
“ไม่ต้องทำให้ชาวบ้านเขาลำบากเลยไอ้เตี้ย…”
“นั่นมันเรื่องของฉัน!”
และจู่ๆ จัสตินก็โผล่มาข้างหลังของมิเชลและแจ๊คสันอย่างที่ทั้งคู่ไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่จัสตินจะพามิเชลกลับไปนั่งที่ และก็เริ่มศึก วิทย์ครองโลก อีกครั้ง...
“ระบบสุริยะใหม่ที่มีข่าวว่าถูกค้นพบชื่อว่าอะไร”
“ Trappist-1 ”
“ต่อไปมิเชลถาม…”
“แล้วในระบบสุริยะ Trappist-1 ดาวดวงไหนที่คาดการว่าจะมีสิ่งมีชีวิตอยู่”
“ดาว 1f”
ทั้งคู่ต่างไม่ยอมท้อถอยต่อกันและกันง่ายๆ ขนาดอาจารย์ที่เข้ามาสอนได้นิดเดียวก็ต้องหยุดไป และจัดเวลาให้เด็กทั้งสองคนแทน โดยให้นักเรียนคนอื่นๆฟังและจดจำข้อมูลที่พวกมิเชลและจัสตินถามกัน
“ในกลุ่มดาวราศีใด มีจำนวนดาวน้อยที่สุด”
“.....ราศีเมษ….”
“ต่อไป จัสตินถาม…”
“ระบบราศี 12 ราศี ส่วนใหญ่เคลื่อนที่โดยมีดาวอะไรเป็นศูนย์กลาง…”
“.........โลก……..”
กริ๊งงงงงง
และเวลาก็หมดลงซะก่อน เพื่อนๆต่างปรบมือให้กับมิเชลและจัสตินกันใหญ่ เพราะความสามารถและความรอบรู้ของพวกเขา เมื่อสัญญาณกริ่งดังขึ้น มิเชลและจัสตินก็มองหน้ากันเหมือนแค้นกันมาหลายยุคหลายชาติย่างไงอย่างงั้นเลย
“มิเชล...เราต้องไปเรียนดนตรีต่อนะ….”
มิเชลหันไปมองเพื่อนรักตัวเองที่มาตาม
“นายก็มีเรียนภาษาอังกฤษต่อนะ จัสติน…”
จัสตินก็เงยหน้ามองเพื่อนสนิทตัวเองที่มาตามเหมือนกัน ก่อนที่ทั้งคู่จะหันมามองหน้ากัน และแยกย้ายไปเรียนในคาบต่อไปอย่างอารมณ์ค้างนิดๆ
“นายนี่หาเรื่องใส่ตัวตลอดเลยนะ…”
“ฉันทำอะไร?..ฉันป่าว….”
“ก็ไปหาเรื่องจัสตินนั่นไง...พวกนายไม่ได้ตัวเท่ากันเหมือนเมื่อก่อนนะ…”
มิเชลเหล่ตามองแมธธิวนิดๆ ก่อนจะมองหาเพื่อนตัวเล็กของเขาอีกคน และมองไปรอบๆอย่างตื่นตระหนก แมธธิวที่เห็นแบบนั้นก็สงสัยกับการกระทำของเพื่อนของตน
“เป็นอะไรของนาย?...”
“โนอาห์?...โนอาห์ไปไหน?....”
“ไปเรียนประวัติศาสตร์…”
“ทำไมนายไม่ไปส่งเขา?...”
“แล้วทำ….ไม…..เฮ้ย!!”
เมื่อแมธธิวนึกบางอย่างได้ ก็วิ่งไปทางห้องประวัติศาสตร์อย่างรวดเร็วเกินมนุษย์มนา โดยมีมิเชลวิ่งตามไปอย่างเหนื่อยๆ
ทางด้านโนอาห์ - ระหว่างทางไปห้องประวัติศาสตร์
“เฮ้ออ…”
โนอาห์ถอนหายใจออกมาเบาๆกับการที่เขากำลังหลงทางอีกครั้งในตึกเรียนนี้ และกำลังหาทางไปห้องประวัติศาสตร์อีกครั้ง โนอาห์มองซ้ายมองขวาอย่างงงๆ
“หาทางไปไม่เจออีกแล้วหรอ?...”
โนอาห์สะดุ้งกับเสียงที่ดังขึ้นด้านหลัง ก่อนจะกันกลับไป ก็เจอกับคนที่เคยช่วยเขาก่อนหน้านี้ แล้วก็พยักหน้ารับนิดๆ
“ครับ...ว่าแต่...เราเจอกันอีกแล้วนะครับ…”
“นั่นสิ...เจอกันอีกแล้ว...จะให้ช่วยพาไปที่ห้องมั้ย?...”
“ขอบคุณมากเลยครับ…”
โนอาห์ตอบรับอย่างสุภาพ ก่อนที่หลุยส์จะเดินนำไป โนอาห์ตามไปอย่างว่าง่าย เรียกว่าเดินตายต้อยๆ ก็ได้นะ เมื่อเดินมาสักพัก โนอาห์ก็รู้สึกว่ามันไม่น่าจะใช่ทางที่จะไปห้องเรียนประวัติที่เขาจ้องไปแน่ๆ
“เอ่อ...ขอโทษนะครับ…”
“....ฉันชื่อหลุยส์.......”
“เอ่อ...ผมว่า..ทางนี้ไม่ใช่ทางที่จะไปห้องเรียนประวัตินะครับ….”
“....ทางนี้แหละ….”
หลุยส์ไม่สนใจที่โนอาห์ทักท้วง โนอาห์ก็เดินตามไป แต่ก็ลดความเร็วลง และเริ่มมองไปรอบๆอย่างระวังตัว เมื่อหลุยส์รู้สึกว่าคนด้านหลังเดินห่างจากตัวเองมากขึ้น ก็หันกลับไปมอง
“เอ่อ...มีอะไรหรอครับ?....”
“..........”
หลุยส์ไม่ตอบอะไรแต่เดินเข้าไปหาและจับเข้าที่ข้อมืออีกคน และลากไปอย่างเร็ว ทำให้โนอาห์ต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามไปอย่างทุลักทุเล
“นี่!...ปล่อยผมนะ!”
โนอาห์พยายามยื้อตัวเองให้อยู่กับที่ แต่หลุยส์ก็ลากไปอย่างง่ายๆ โนอาห์ก็เลยพยายามที่จะสะบัดมือออกจากมือของอีกคน หลุยส์ที่เริ่มรู้สึกรำคาญ ก็หันกลับมาหาอีกคนที่อยู่ด้านหลัง
“...จะหยุดได้รึยัง?...”
“นายนั่นแหละที่ต้องหยุด….”
“...แมธธิว!....”
.
.
.
[ “ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!” ]
--------------------------------------------------------------
END Chapter 4
จบไปอีกตอนแล้วคร้าบบบบบ เป็นไงบ้างงง อย่าเพิ่งเบื่อกันนะ จะเป็นแบบนี้แหละๆ เดี๋ยวแบบ คนอ่านใกล้ๆรู้เรื่องละ เราก็จะตัดจบ และทุกท่านก็รอไปอีกหนึ่งอาทิตย์ 555
และอย่าลืม!! ติดตามกันยันลูกของลูกบวชด้วยนะคร้าบบบบ!!