Full Name : Story of Hybrid Child.
Author : Rayry Writer
Alpha : Alpha 3
Date : 25/03/2017
P.S. : ตอนนี้สบายๆ คลายเครียดได้ดี?..แต่ท่านอาจจะงงกับคำพูดมิเชลก็เป็นได้...
-----------------------
กริ๊งงงง
เสียงกริ่งสัญญาณของโรงเรียนดังขึ้น บ่งบอกว่าเวลาคาบต่อนั้นหมดลงแล้ว มิเชลและแมธธิวก็่างเดินออกมาจากห้องตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือ พวกเขากำลังแอบตามโนอาห์ไปที่ล็อคเกอร์ และปรากฏว่าล็อคเกอร์พวกเขาทั้งสามอยู่ติดกันเลย…
“ฉันให้นายไปก่อนเลยเพื่อน…”
“ทำไมเป็นฉัน?...นายก็ไปเองสิ มิเชล”
“ไอ้เด็กคนนั้น ล็อคเกอร์อยู่ข้างๆนายนี่!”
มิเชลว่าก่อนจะผลักเพื่อนตัวเองออกจากจุดซ่อนตัวที่อยู่ใกล้ๆล็อคเกอร์ ทำให้แมธธิวพรวดพราดเข้าไปหาโนอาห์อย่างช่วยไม่ได้ โนอาห์ที่เห็นแบบนั้นก็ตกใจนิดๆ ก่อนจะยิ้มให้แมธธิวเล็กน้อย และแมธธิวก็ยิ้มตอบกลับไป
“เอ่อ….นี่….”
แมธธิวยื่นสมุดเลคเชอร์วิชาเมื่อกี้ของตัวเองไปให้โนอาห์อย่างตรงๆ ทำให้โนอาห์มองสมุดเลคเชอร์ในมือของแมธธิวอย่างงงๆ ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน
“เอาสมุดเลคเชอร์ฉันไปก่อนก็ได้…”
“จริงหรอ?!! ขอบคุณมาก!”
เมื่อโนอาห์ได้ยินแบบนั้นก็ดีใจจนออกนอกหน้า ก่อนจะรับเอาสมุดเลคเชอร์ของแมธธิวมาเก็บใส่กระเป๋าทันที และก็เก็บของใส่ล็อคเกอร์ต่อด้วยใบหน้ายิ้มๆ
“..เอ่อนี่...ขอถามอะไรอย่างได้มั้ย?....”
“อืม….ได้สิ….”
“เอ่อ….นายนามสกุล เจนซัน จริงๆหรอ?...”
“อืม...ใช่…ถามทำไมเนี่ย??...”
โนอาห์ถามกลับอย่างขำๆ ทำให้แมธธิวเอ๋อรับประทานไปชั่วขณะ ก่อนจะหันเข้าล็อคเกอร์ตัวเอง แต่มันใกล้ไปเลยหันไปชนแทน! แถมแว่นร่วงอีกต่างหาก…
“โอ้-!”
“เฮ้ย! เป็นอะไรมั้ย?...”
เมื่อแมธธิวชนกับล็อคเกอร์ของตัวเองก็หงายลงไป ทำให้ล้มลงไปอย่างช่วยไม่ได้ โนอาห์ที่เห็นแบบนั้นก็ตกใจ และก้มลงไปช่วยเก็บแว่นให้แมธธิว ก่อนจะช่วยขึ้นมา
“..อ่า...ฉันไม่เป็นไร…”
โนอาห์มองอีกคนที่บอกว่าไม่เป็นไรทั้งๆที่ยังจับก้นตัวเองอยู่เหมือนมันเจ็บอย่างนั้นเลย ก่อนจะขำออกมานิดๆ เมื่อมองหน้าแมธธิว
“ฮ่ะๆ…..”
“อะไร?......”
“หน้าตานายตอนไม่ได้ใส่แว่นก็ดูน่าเอ็นดูแปลกๆนะ...แล้วก็..แลดูหล่อดีนะถ้านายไม่ใส่….”
พูดพลางยื่นแว่นคืนให้กับอีกคนที่ยืนทำหน้าเอ๋อใส่ตัวเองอยู่ แมธธิวรับมาและมองของในมืออยู่แปปนึง แล้วเงยหน้าไปมองอีกคนเพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่าง
“ขอบใจนะ…”
“อืม...งั้น...ฉันไปก่อนนะ….”
พูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะโบกมือบ๊ายบายอีกคน แมธธิวก็ยกมือขึ้นบ๊ายบายเหมือนกัน ก่อนจะมองแว่นตัวเองที่อยู่ในมือ ในจังหวะนั้นมิเชลก็เดินมาพอดี
“เป็นไงบ้างเพื่อน…”
“เป็นคนดีคนนึงเลยล่ะ….”
“........”
มิเชลเงยหน้าไปมองเพื่อนตัวเอง ก็พบกับรอยยิ้มบนหน้าเพื่อนตัวเองที่ไม่ค่อยได้เห็นซะเท่าไหร่...ที่บอกว่าไม่ค่อยเห็นก็เพราะว่า! มันเป็นยิ้มที่สวยที่สุดของแมธธิวไง! ขนาดมิเชลก็ยังเห็นได้น้อยยยมาก เมื่อมิเชลเห็นแบบนั้น ก็พยายามที่จะเอาสติเพื่อนตัวเองกลับมา
“เฮ้ เฮ้! เพื่อน!”
“ห๊ะ?...ว่าไงนะ?....”
เมื่อได้สติกลับมา รอยยิ้มนั้นก็หุบหายไปโดยพริบตา มีเพียงหน้านิ่งๆส่งไปให้มิเชลเท่านั้น มิเชลที่เห็นแบบนั้นก็เบะปากใส่แมธธิวนิดๆ ก่อนจะเปิดล็อคเกอร์ตัวเอง
“ฉันถามว่าได้อะไรมาบ้างมั้ย?...”
“ก็ไม่...แต่หมอนั่นนามสกุลเจนซันจริงๆ...แต่ฉันลืมถามว่าเป็นญาติฝั่งไหนเหมือนกัน…”
“แล้ว...ความสามารถนายล่ะ?...”
“ความสามารถฉัน?....”
“ก็แบบ...จับพิรุธอะไรได้บ้างม่ะ? เช่น การหายใจที่ไม่เป็นปกติ เหงื่อออก หรืออะไรอย่างอื่น….”
แมธธิวทำหน้าแบบนึกๆ พลางเปิดล็อคเกอร์ตัวเอง และก็ค่อยๆนึกไปเรื่อยๆ เมื่อกี้ที่คุยกัน เท่าที่จำได้ไม่น่าจะ…. อ้อ! จริงสิ! เสียงหัวใจที่เต้นเร็วนั่นใช่รึป่าว?.... แมธธิวคิดไว้แค่นั้น ก่อนจะตอบเพื่อนตัวเองไป
“ไม่มีอะไร….”
“งั้นหรอ….น่าจะต้องไปถามอาลิเซียแล้วล่ะ….”
“ถามแม่ฉัน?...แล้วจะเอาเรื่องนี้ไปทำอะไร?...แค่คนนามสกุลเหมือนกัน ดูอย่าง….จัสตินกับเพื่อนของหมอนั่นสิ นามสกุลเหมือนกันแต่ไม่มีความสัมพันธ์ด้านสายเลือด….”
แมธธิวเก็บของและเอาของที่จะเรียนในคาบต่อไปเอาออกมาแทน ฝั่งมิเชลก็ทำหน้าเครียดจัดเลยทีเดียว เหมือนไม่ยอมรับในสิ่งที่ตัวเองคิดขัดกับความเป็นจริง…
“ไป ไปเรียนกัน….”
และแมธธิวก็กอดคอมิเชลเดินไปที่ห้องที่จะเรียนต่อไป มิเชลก็เดินตามไปอย่างเด็กงอแง แต่ก็สามารถพากันมาถึงห้องแล็บได้…และคนที่อยู่ก่อนหน้าพวกเขาก็ทำให้พวกเขาตกใจนิดๆ
“โนอาห์….”
“พวกนาย! มานั่งกับฉันมั้ย?...”
เมื่อโนอาห์ชวนแบบนั้น แมธธิวก็พยักหน้ารับทันที ซึ่งขัดกับมิเชลที่ส่ายหน้า แต่แมธธิวไม่ได้สังเกตุเลยเดินไปหาโนอาห์ ทิ้งมิเชลให้ยืนโดดเดี่ยวอยู่คนเดียว มิเชลที่เห็นแบบนั้นก็ทำหน้าแบบ ว็อท!!? ก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะหลังแมธธิวและโนอาห์ และเหมือนอะไรดลใจให้คนที่นั่งคู่กับมิเชลเป็นคนที่เขาเกลียดที่สุดซะได้..
“นายอีกแล้วหรอ เบอร์นาร์ด?...”
“...ฮึ่ยยย...นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่ห๊ะ จัสติน…”
เหมือนทั้งคู่จะปล่อยรังสีบางอย่างออกมาอย่างไม่ลดละซึ่งกันและกัน ถ้าทางเคมีคงเรียกว่า ขั้วที่ผลักกัน แต่สำหรับคู่ข้างหน้าของมิเชลและจัสติน คงจะเรียกว่า ขั้วที่ดูดกันล่ะมั้ง และคู่มวยของจัสตินและมิเชลก็เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด
“บ้านนายอยู่ที่ไหน?...”
“หือ? ตอนอยู่ลอนดอนหรอ? หรือตอนที่อยู่นี่?...”
“อืม...ตอนอยู่ที่นี่ก็ได้…”
“ตอนนี้อยู่ที่อพาร์ทเมนท์ใกล้ๆกับป่า...แถวๆนั้นมีบ้านจัดสรรเต็มไปหมดเลย...อืมมม..ตรงที่มีบ้านใหญ่ๆอยู่หลังนึงด้วยอ่ะ...นายรู้จักป่ะ?...เพราะฉันก็จำชื่อไม่ได้…”
“หลังคาสีฟ้ารึป่าว?...”
“อืม ใช่…”
“ตรงระเบียงจะมีต้นไม้เต็มไปหมดเลยใช่รึป่าว? แล้วก็มีสวนด้วย…”
“อืม! ใช่เลย...นายรู้ได้ไง?...”
“นั่นบ้านฉันเอง…”
เมื่อโนอาห์ได้ยินแบบนั้นก็ดูจะใจชื้นขึ้นมาหน่อย แล้วยิ้มออกมาอย่างดีใจสุดๆ ในที่สุดก็หาเพื่อนที่อยู่ใกล้บ้าได้แล้ววว ก่อนที่โนอาห์จะหาอะไรบางอย่างจากกระเป๋า แล้วก็ยื่นให้แมธธิว แมธธิวรับมันมาอย่างงงๆ
“ให้เนื่องในโอกาส?...”
“เพื่อนคนแรกของฉันไง...นายเป็นคนเดียวที่เข้ามาคุยกับฉันนี่…”
แมธธิวยิ้มออกมาอย่างหล่อๆอีกครั้ง ก่อนจะเอาไปห้อยกระเป๋าตัวเองทันที มันเป็นพวงกุญแจรูปการ์ตูนหมาป่าน่ารักๆ เมื่อแมธธิวแขวนเสร็จ ก็นึกขึ้นได้เหมือนกัน เลยถอดกำไรข้อมือตัวเองและส่งให้โนอาห์
“อันนี้ของรับน้องใหม่…”
“....ขอบคุณมาก!...”
แมธธิวมองอีกคนที่ดูจะชอบอกชอบใจกับกำไรข้อมือที่เขาให้ไปเหลือเกิน ก่อนที่แมธธิวจะอมยิ้มออกมาน้อยๆ
“ชอบมั้ย?...”
“ชอบมากเลยล่ะ...ขอบคุณมากเลยนะ…”
และก็จัดการใส่ แต่ก็ใส่ยากใส่เย็นเหลือเกิน แมธธิวที่เห็นแบบนั้นเลยหยิบกำไรข้อมือจากมืออีกฝ่ายมา และก็ช่วยใส่ให้อีกคนอย่างเสร็จสรรพ โนอาห์ก็ดูอีกคนใส่ให้ตัวเองเงียบๆ
“เท่านี้ก็เรียบร้อย...ฉันกับนายแล้วก็มิเชลเป็นเพื่อนกันแล้วนะ…”
“มิเชล?...อ้อ...เพื่อนนายที่อยู่ข้างหลังนี้ใช่มั้ย?...”
“อืม….”
แมธธิวยื่นมือที่มีกำไรแบบเดียวกันให้อีกคนดู และชี้ไปที่มิเชลที่อยู่ด้านหลังที่กำลังกัดกับจัสตินอยู่ โนอาห์มองกำไรข้อมือของตัวเอง ของแมธธิวและของมิเชล ปรากฏว่ามันเป็นแบบเดียวกัน
“พวกนายน่ารักดีนะ...มีกำไรข้อมืออะไรแบบนี้ด้วย…”
“...กะ...ก็หมอนั่นบอกให้ใส่ ฉันคิดว่า มันก็ไม่ได้เสียหายอะไร ก็เลยใส่น่ะ….”
“ฮ่ะๆ….คิดดูดีๆแล้ว..นายน่ารักกว่านะ…”
“ห๊ะ?...”
“ก็ดูนายสิ ตัวโตใจเล็ก มีความอ่อนน้อมด้วย ตาก็สวย โครงหน้าก็หล่อ เหมือนเด็กเนิร์ดนิดๆด้วย...ฉันชอบนะ….”
โนอาห์จับไปตามร่างกายและใบหน้าของแมธธิวอย่างนึกสนุก ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา เหมือนดอกไม้บานยามดวงตะวันสาดส่อง ส่วนแมธธิวก็ทำหน้าเอ๋อส่งไปให้โนอาห์เพียงเท่านั้น ก่อนที่อาจารย์จะเข้ามาในห้อง และทุกคนก็เริ่มเงียบกันไป…
“วันนี้เรามาเรียนเรื่องพันธะเคมีกัน….เปิดไปหน้า 45 ….”
โนอาห์และแมธธิวก็ช่วยกันเรียนในวิชานี้ โดยส่วนใหญ่แมธธิวจะเป็นคนสอนโนอาห์ซะมากกว่า แต่คู่มวยอีกคู่ข้างหลังพวกเขาทั้งสองก็กำลังดุเดือดกับการต่อสู้ด้วยสายตาและสงครามเย็น…
กริ๊งงงง
และเสียงหมดเวลาก็ดังขึ้น หลังจากที่เรียนมาเกือบชั่วโมงครึ่ง แมธธิวและโนอาห์ก็เก็บของและเดินออกไปกันสองคนโดยไม่รอมิเชลเลยแม้แต่นิดเดียว แต่แมธธิวก็หันมาบอกสั้นๆว่า
“เดี๋ยวจองที่ที่โรงอาหารให้นะมิเชล…”
และก็เดินไปที่โรงอาหาร มิเชลที่โดนบอกแบบนั้น ก็ถอนหายใจออกมาทันที นี่เพื่อนเราติดเพื่อนใหม่หรือว่าอะไร? ไม่คิดอะไรไปมากกว่านั้น มิเชลก็เดินตามแมธธิวและโนอาห์ไป
ณ โรงอาหาร
“ฉันแนะนำอาหารอร่อยๆของโรงเรียนให้เอามั้ย? มีหลายอย่างเลย…”
“อืม เอาสิ…”
เมื่อตกลงกันได้ แมธธิวกับโนอาห์ก็เอากระเป๋าวางไว้ที่โต๊ะโต๊ะนึงที่ไกลจากโต๊ะอื่นๆในโรงอาหาร ก่อนที่แมธธิวจะนำโนอาห์ไปที่ตักอาหาร ซึ่งมีอาหารมากมายหลายอย่างอยู่เบื้องหน้าพวกเขา
“อันนี้อร่อยนะ...แต่กลิ่นฉุนไปนิด….”
“ฉันไม่ชอบกลิ่นฉุนๆน่ะ….”
“อ้อ...โทษที...งั้น...อันนี้...อร่อยกลมกล่อม...นายน่าจะชอบ…”
“มันคือไก่ใช่มั้ย?...”
“อืม ใช่…”
“ฉันชอบไก่นะ…”
“เหมือนกันเลย…”
ทั้งคู่หันมามองกัน ก่อนจะหันไปทางอื่นเพื่อกลั้นขำ ก่อนจะตักไก่กันไปคนละน่อง และเลื่อนไปที่ถาดอาหารต่อไป
“ชอบกินข้าวหรือขนมปัง?...”
“ไม่มีอะไรพิเศษ ก็ได้หมด…”
“งั้นจะลองข้าวผัดดูมั้ย?...ใส่ผักเยอะเป็นพิเศษเพราะผู้อำนวยการต้องการให้เด็กนักเรียนเราสุขภาพดี”
“ใส่ผักเยอะเลยหรอ?....ก็ดีนะ…ฉันชอบผัก…”
“ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่...แต่ก็ไม่ได้เกลียด….”
เมื่อแมธธิวพูดจบ ก็หยิบขนมปังมาชิ้นนึง และข้าวอีกหน่อย ส่วนโนอาห์ตักแต่ข้าว แบบเยอะาก เหมือนกินเกินขนาดตัวเลยล่ะ และทั้งคู่ก็ไปต่อด้วยกับข้าว
“ถ้าจะเอาอาหารพวกนี้ แนะนำไอ้นี่นะ…”
“มันคือ…?...”
“เนื้อวัวอบ...โรยด้วยโรสแมรี่อบ…”
“ทำไมนายรู้?....”
“เพราะฉันก็เป็นคนที่ส่งเมนูไปให้พวกเขาทำนี่…”
“สุดยอดเลย...นายคิดสูตรอาหารด้วยหรอ?...”
“ก็…..ป่าว...ไม่ได้อะไรมากหรอก….”
พูดจบก็ตักสิ่งตรงหน้าไปเป็นอย่างสุดท้าย และโนอาห์ก็ตักสิ่งเดียวกัน… ก่อนที่ทั้งคู่จะมาถึงโซนผลไม้ และของหวาน
“ชอบผลไม้รึป่าว?...”
“ชอบสตอว์เบอร์รี่นะ…”
“...อืมม...ตอนนี้ยังไม่มีเข้ามานะ...เดี๋ยวจะเสนอไปให้เดือนหน้า…”
“ขอบใจ…”
และแมธธิวก็หยิบส้มไปลูกนึง และโนอาห์ก็หยิบแอปเปิ้ลไปผลนึง ก่อนทั้งคู่จะเข้าโซนของหวาน
“แล้วของหวานล่ะ?....”
“ของหวานฉันแนะนำทุกอย่างเลย…”
“ไหงงั้นอ่ะ?....”
“เพราะฉันเป็นคนให้สูตรไป…”
และก็หยิบเจลลี่มาจานนึง ก่อนจะเดินออกไปจากแถว เพื่อไปนั่งที่โต๊ะที่จองไว้ โนอาห์ก็หยิบแบบเดียวกับแมธธิวและเอาคัพเค้กไปเพิ่ม
“..แล้ว...พวกน้ำล่ะ?...”
“........”
แมธธิวเงยหน้าขึ้นมองโนอาห์ หลังจากที่ทั้งคู่นั่งลงที่โต๊ะแล้ว โนอาห์มองแมธธิว ก่อนที่แมธธิวจะจับมือโนอาห์และลากไปที่โซนของเครื่องดื่ม
“มีให้เลือกหลายอย่างนะ แต่ที่ต้องสั่งก็...พวกชาอะไรต่างๆ แค่นั้นแหละ…”
“มีชาเขียวรึป่าว?...”
“........แปปนึงนะ….”
และก็ทิ้งให้โนอาห์ยืนอ้างว้างอยู่ที่หน้าตู้น้ำมากมาย ก่อนจะเดินไปที่ห้องครัว ในระหว่างรอ โนอาห์ก็รินน้ำไว้สองแก้วให้ตัวเองและแมธธิวคนละแก้ว ไม่นานแมธธิวก็ออกมาพร้อมกับแก้วชาเขียวที่ตกแต่งอย่างสวยงามสองแก้ว และเมื่อโนอาห์เห้นแบบนั้น ก็เดินนำไปที่โต๊ะ..แมธธิวก็เดินตามไป
“นายดูเหมือนคนที่ดูแลเรื่องอาหารของนักเรียนเลย…”
“...พวกอาจารย์เห็นว่าฉันเป็นคนที่ยึดหลักการแล้วก็ดูจะมีความรู้...ก็เลยให้มารับผิดชอบเรื่องการส่งแบบฟอร์มความต้องการทางอาหารของนักเรียนน่ะ..แล้วก็ให้ปรับแต่งส่วนผสมตามสมควร…”
“หืมมม...งั้นฉันก็สามารถบอกนายได้หรอว่าอยากได้อะไร…”
“...ก็ไม่เชิง…”
“งั้น...เดือนหน้าฉันอยากกิน...ปลาอบสามรส…”
“....เดือนหน้ามีคนบอกว่าอยากกินปลาอบสามรสมากเลยล่ะ...อาจเป็นเพราะช่วงนี้ปลาแถวๆแม่น้ำมีเยอะ และก็มาวางขายจามซุปเปอร์มาร์เก็ตเยอะแยะ พวกนั้นคงอยากกิน…”
“ว้าว...นายนี่เจ๋งสุดๆเลย…”
แมธธิวไม่ได้ตอบอะไร แต่เลื่อนแก้วชาเขียวที่เขาโรยพวกช็อกโกแลตลงไปนิดหน่อยเพื่อเพิ่มความอร่อยไปให้อีกคน โนอาห์เห็นแล้วก็คว้ามาดื่มก่อนอย่างแรก แมธธิวที่เห็นแบบนั้นก็ตกใจนิดๆ
“ชอบชาเขียวหรอ?...”
“อืม….มันอร่อยแปลกๆดีนะ...นายล่ะ?...”
“ฉันรักชาเขียว..รองจากตัวฉันเลยล่ะ…”
โนอาห์ยิ้มขำๆออกมากับหน้าตาของแมธธิวตอนนี้ มันเหมือนเวลาเด็กได้ของเล่น แต่ว่า เป็นเด็กที่โตแล้วอ่ะนะ ก่อนที่ความเงียบในโรงอาหารจะดับลง
“แมธธิว!!!!”
“มิเช-- อั่ก!”
มิเชลวิ่งมาแล้วก็ชนกับแมธธิวที่ยืนเหมือนจะรับนะ แต่ก็โดนมิเชลที่วิ่งมาเร็วชนซะเซไปนิดๆ โนอาห์เห็นแบบนั้นก็มาช่วยพยุงมิเชลขึ้น
“ช่วยฉันด้วย!! จัสตินไล่ตามฉันมา!!”
“นายไปทำอะไรให้เขา?...”
“ฉันป่าว! ฉันสาบานได้!..”
“เบอร์นาร์ด!!”
มิเชลถึงกับสะดุ้งทันที แน่นอนว่าคนในโรงอาหารก็เหมือนกัน เมื่อคนที่เป็นใหญ่ในโรงเรียนตะวาดออกมาเสียงดังแบบนี้..
“อะไรกับช้านนนน!!”
“ไม่ต้องมาหลบ นายน่ะมานี่!!”
“เรื่องอะไรที่แันต้องไป!?....หวา!!!”
เมื่อพูดท้าทายเขาไป พอจัสตินวิ่งเข้ามา มิเชลก็ผละออกจากโนอาห์อย่างแรง ทำให้โนอาห์เซไปเกือบจะชนขอบแหลมของโต๊ะ แต่แมธธิวก็ไวกว่ารับตัวโนอาห์ไว้ทัน ส่วนมิเชลก็วิ่งหนีจัสตินไปข้างนอก และจัสตินก็ตามไปแบบไม่ลดละเหมือนกัน
“เป็นไรมั้ย?....”
“เอ่อ...ป่าว...ขอบใจ…”
แมธธิวถามความโอเคของโนอาห์ เมื่อได้ทำตอบก็ปล่อยตัวไป และก็นั่งลงอย่างเดิม โนอาห์มองตามทั้งสองที่ไล่ขับกันไปอย่างห่วงๆ
“ไม่ห้ามจะดีหรอ?...”
“พวกนั้นเป็นแบบนี้กันมาตั้งนานแล้ว...เดี๋ยวเหนื่อยก็หยุดกันเอง…”
“อ๋ออ…”
และทั้งคู่ก็นั่งกินข้าวกลางวันกันไปอย่างสบายอารมณ์ พอกินเสร็จก็เดินไปซื้อขนมนู่นีี่ต่อ โดยไม่ลืมที่จะเอาให้มิเชลด้วย และทั้งคู่ก็มานั่งใต้ต้นไม้ที่สวนหลังโรงเรียน เป็นเขตที่ไม่ค่อยมีคนสุดแล้ว…
“...แถวนี้บรรยากาศดีจัง…”
“เหมาะแก่การหลับดีนะ...ฉันกับมิเชลชอบมานอนที่นี่แหละ…”
“หืม?...พวกนายไม่ได้นอนกันที่บ้านรึไง?...”
“ก็...ประมาณว่านอนไม่หลับน่ะ…”
“อ๋อ...งั้นฉันมีวิธีนะ…”
แมธธิวหันไปมองก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามว่าอย่างไง
“ก็...อันดับแรกนายก็หลับตาลง แล้วทีนี้ก็นึกถึงคนที่ทำให้นายมีความสุขมากที่สุด แล้วนายก็จะหลับไปเอง ถ้าฝันก็ฝันดีนะ…”
“.......”
แมธธิวนิ่งไปกับคำที่อีกคนบอกว่าคนที่ทำให้ตัวเองมีความสุข ก่อนสายตาที่ดุดันใต้แว่นนั้นจะอ่อนลงและมองไปที่โนอาห์ที่กำลังหลับตาพริ้มรับลมอย่างสบายๆ และจู่ๆดวงตาของแมธธิวก็เดินบางอย่างขึ้น มันเหมือนเป็นเยื่อมัวๆขุ่นๆนั่น และเริ่มเปลี่ยนสีไปทีละนิด...ก่อนที่โนอาห์จะลืมตาขึ้นและหันมา แมธธิวจึงกระพริบตา และมันก็หายไป
“...มีอะไรรึป่าว?...”
“อ่ะ….ป่าว..ไม่มีอะไร…”
“.....”
โนอาห์พยักหน้ารับนิดๆ ก่อนจะเงยหน้ามองฟ้าที่วันนี้น่าจะแดดจัดเป็นพิเศษนะ ก่อนที่แมธธิวจะมองขึ้นไปบนฟ้าเหมือนกัน แต่เอามือป้องแสงแดดไม่ให้เข้าไว้...และมือที่โดนแดดบางส่วนก็เริ่มไหม้นิดๆ แมธธิวที่รู้สึกแบบนั้นก็รีบเปลี่ยนประเด็นทันที
“ไปในตึกกันเถอะ...แดดร้อนแล้ว…”
“อืม...ไปสิ…”
และทั้งคู่ก็เก็บของที่เอามาด้วย ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในตัวตึก ระหว่างนั้นมิเชลก็วิ่งมาสมทบด้วยแบบทันเวลา และทั้งหมดก็พากันไปนั่งเล่นในตึกแทนในสวน…
กริ๊งงงง
และเป็นเวลาเกือบสองชั่วโมงที่พวกเขาพักกัน เสียงกริ่งก็ดังขึ้นบ่งบอกว่าเวลาพักหมดแล้ว ทั้ง 3 คน แมธธิว มิเชล และโนอาห์ ก็เดินมาที่โซนของล็อคเกอร์ เพื่อจัดการเตรียมของ และรอเสียงกริ่งต่อไป และแมธธิวกับมิเชลก็ขอตัวไปที่แล็บก่อน เพราะคาบนี้พวกเขาไม่ได้เรียนด้วยกัน ก็เหลือเพียงโนอาห์เพียงคนเดียวที่ยืนรอสัญญาณกริ่งตรงล็อคเกอร์ ท่ามกลางผู้คนที่เขาไม่รู้จัก
“เฮ้ย! นายน่ะ!!”
และเสียงนึงก็ดังขึ้นข้างๆโนอาห์ตามด้วยเสียงตบล็อคเกอร์ที่ทำให้โนอาห์ตกใจนิดๆ ก่อนที่โนอาห์จะพิจารณามองคนที่เข้ามาหาเขา
“มีอะไรหรอ?...”
“เห็นเบอร์นาร์ด กับ เจนซันบ้างมั้ย?...”
“ใคร?....”
“ไอ้มิเชลกับเพื่อนมันไง!....”
โนอาห์ตกใจเมื่อจัสตินตะคอกกลับมา ก่อนจะเงียบไม่ตอบอะไร จัสตินที่เหนแบบนั้นก็ไม่อยากจะซักต่อ แต่เปลี่ยนประเด็นแทน
“งั้น...เสาร์นี้นายว่างมั้ย?...”
“ทำไม?....”
“ก็พวกเราจะไปปาร์ตี้เปิดเรียนกันน่ะ…”
เสียงนึงดังขึ้นตอบความสงสัยของโนอาห์ ก่อนที่จะปรากฏร่างของผู้ชายคนนนึง ที่ร่างกำยำสูงพอๆกับจัสติน เดินโผล่มาจากด้านหลัง และก็ตามกันมาอีกเพียบ ทำให้โนอาห์ตกใจนิดๆ เพราะเขาขนาดตัวเท่ากับมิเชลเองนะ…
“อย่ายุ่งน่าแฟรงค์…”
“เอ่อ...ตอนไหน?...”
“ตอนเย็นๆจ๊ะคนสวย…”
และก็มีอีกคนที่เดินขึ้นมาตอบ และก็กอดคอจัสตินเพื่อนตัวเองอย่างสนิทสนม แต่สำหรับโนอาห์มันเหมือนกับมารุททำร้ายมากกว่าแหะ
“นายก็ด้วยแจ็คสัน…”
“เอ่อ...ต้องถามมิเชลดูก่อนนะ…”
กริ๊งงงงง
เหมือนระฆังช่วยชีวิตอย่างไงอย่างงั้นเลย โนอาห์นึกรักกริ่งของโรงเรียนนี้แล้วสิ ก่อนที่โนอาห์จะแทรกตัวออกมาจากวงล้อมของกลุ่มจัสติน แล้วก็เดินเข้าห้งอเรียนไปทันที ทางฝั่งพวกของจัสตินก็มองตามไป ก่อนจะต่างแยกย้ายกันเข้าห้องเรียน
ณ ตอนเย็นวันนั้น - เลิกเรียน
แมธธิวและมิเชลมายืนรอโนอาห์เกือบสิบนาทีหลังจากที่เลิกเรียน เพื่อกลับบ้านพร้อมกัน โดยมีมิเชลเป็นคนขับรถให้แมธธิวกับโนอาห์ และไม่นานโนอาห์ก็เดินหอบหนังสือมาอย่างทุลักทุเล เมื่อแมธธิวเห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปช่วยถือทันที โนอาห์ก็ตกใจนิดๆ แต่ก็ยอมให้แมธธิวช่วยถือไป.. ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินไปที่รถของมิเชล
“จริงสิ...คุยกับนายมาตั้งนายแล้ว...ยังไม่รู้ชื่อนายเลย…นายชื่อะไร?...”
“เอ่อ….”
แมธธิวอ้ำอึ้งกับการตอบคำถามของอีกคนที่ถามมา ก่อนจะมองไปทางมิเชลที่กำลังเดินไปที่รถตัวเองเพื่อเอารถออก
“...แมธธิว…..ฉันชื่อแมธธิว…”
“แมธธิวหรอ?..ชื่อเพราะจัง…”
“งั้นหรอ?...ชื่อนายก็เพราะนะ...ชื่อ โนอาห์ น่ะ…”
ทั้งสองคนต่างก็เขินแบบปิดไว้ไม่อยู่ทั้งคู่ ก่อนที่จะเดินไปหารถของมิเชลที่มาจอดเทียบกับฟุตบาทที่ทั้งคู่ยืนอยู่ ก่อนที่แมธธิวจะเอาของไปใส่ไว้หลังรถ และขึ้นเป็นคนสุดท้าย ก่อนที่มิเชลจะออกรถ
“ว่าแต่บ้านนายอยู่ไหน? โนอาห์?...”
“ไปตามทางที่ไปบ้านฉัน…เขาอยู่ตรงอพาร์ทเมนท์ใกล้ๆ…”
“...พวกนายไปรู้จักบ้านกันตอนไหนเนี่ย?...”
“ก็ตอนที่นายกำลังกัดกับเพื่อนของนายคนนั้นน่ะ…”
โนอาห์ตอบกลับมาแทนแมธธิวที่กำลังจะพูดในทำนองแบบนั้น เมื่อแมธธิวได้ยินคำตอบแบบนั้น ก็หันไปแปะมือกับโนอาห์ทันที มิเชลก็ทำหน้าแบบเหนื่อยๆ และก็ขับรถไปอย่างไม่ถามอะไร…
ณ หน้าอพาร์ทเมนท์
“นายแน่ใจนะว่าจะไม่ให้พวกฉันไปส่งที่ห้อง หนังสือนายมันหนักมากเลยนะ?...”
“ไม่เป็นไรหรอก...แค่นี้สบายๆ…งั้น...เจอกันพรุ่งนี้ที่โรงเรียนนะ…”
และโนอาห์ก็ขึ้นลิฟต์ไปหลังจากบอกลาเพื่อนๆเรียบร้อย แมธธิวและมิเชลก็เดินออกมาจากบริเวณนั้น ก่อนที่จะขึ้นรถ ตรงไปที่โรงพยาบาล
ทางด้านโนอาห์
โนอาห์มาถึงชั้นที่ตัวเองอยู่ ซึ่งห้องของโนอาห์อยู่ตรงกับห้องของแมธธิวพอดีด้วยนี่สิ..แหมจะบังเอิญเกินไปแล้ว เมื่อโนอาห์มาถึงชั้นของตัวเอง ก็เดินมาตามโถงทางเดินอย่างทุลักทุเล เพราะหนังสือกองโตที่อยู่ในมือ และในที่สุด กองหนังสือพวกนั้นก็หล่นลงมาหมด…
“โอ้ย! ให้มันได้อย่างนี้สิ…”
บ่นออกมาก่อนจะนั่งลงเก็บกองหนังสือที่ร่วงลงไปกองกับพื้น และในจังหวะนั้นก็มีคนคนนึงเดินเข้ามาหาโนอาห์และยื่นหนังสือที่ตกให้กับโนอาห์ โนอาห์เงยหน้าขึ้นมามองอีกคน ก่อนจะรับหนังสือมา
“ขอบคุณครับ…”
“ให้ผมช่วยนะครับ…”
“ขอบคุณมากครับ…”
และทั้งคู่ก็ช่วยกันเก็บหนังสือเงียบๆ จนในที่สุดก็เก็บจนเสร็จ ก่อนที่โนอาห์จะเอาหนังสือทั้งหมดมาถือไว้
“ให้ผมช่วยถือไปถึงที่ห้องดีกว่านะครับ…”
และก็ไม่รอที่จะให้โนอาห์ให้คำตอบ ชายคนนั้นก็ยกเอาหนังสือทั้งหมดไปจากมือของโนอาห์ โนอาห์มองอย่างอึ้งนิดๆ ก่อนจะก้มหัวขอบคุณนิดๆ แล้วก็เดินนำไปที่ห้องตัวเองที่อยู่ลึกเข้าไป
“เป็นเด็กนักเรียนที่โรงเรียนในเมืองหรอครับ?...”
“โรงเรียนเดียวกับนายนั่นแหละ…”
“จริงหรอครับ?..…”
“ผมก็ไม่เคยเห็นหน้านายเลยนะที่โรงเรียน…”
“พอดีผมเพิ่งย้ายมาใหม่น่ะครับ…”
“อ๋อ...งั้นหรอครับ….”
และทั้งคู่ก็เดินไปตามทาง ไม่นานก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องของโนอาห์ ก่อนที่โนอาห์จะไขประตูห้องตัวเองและกลับไปหาอีกคนที่เดินมาด้วยกัน
“ส่งแค่นี้ก็พอครับ...ขอบคุณมากนะครับที่ช่วย…”
โนอาห์พูดพลางเอากองหนังสือจากอีกคนมาถือไว้ทั้งหมดหลังจากที่ไขประตูห้องแล้ว ก่อนจะทำท่าจะเดินเข้าไปในห้อง
“แล้วเพื่อนคุณ แมธธิว น่ะครับ...เขาไม่ได้มาช่วยหรอครับ?...”
“...ครั...บ?....อ้าว...ไปไหนซะล่ะ?...”
เมื่อจะหันมาถามต่อ อีกคนก็หายไปแล้ว โนอาห์มองซ้ายขวาอย่างงงๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องและจัดการล็อคประตูอย่างเดิม
[“แมธธิว เจนซัน สิ่งสำคัญของนายคือ….โนอาห์ เจนซัน….”]
.
.
.
[“ขั้นตอนต่อไป แค่รอให้พวกนายมีความสัมพันธ์กันมากกว่านี้อีก….”]
------------------------
END Chapter 3
จบไปอีกตอนของ! SOH เป็นตอนที่สบายๆ บวกเซอร์วิส เล็กๆน้อยๆไป!
อย่างไงก็อย่าลืม!! ติมตามกันยันลูกของลูกบวชด้วยนะคร้าบบบ